MIJN VERANTWOORDELIJKHEID VOOR MIJN OMGEVING

Wanneer jij vraagt naar jouw missie, dan betekent dit niet: 'Ik moet de hele wereld veranderen.' Iedereen, en dus ook jij, drukt mede een stempel op deze wereld door zijn persoonlijke uitstraling, door de woorden die hij zegt, door de stemming die hij heeft, door de gedachten en gevoelens die er van hem uitgaan. Wij zijn niet verantwoordelijk voor de hele wereld. Maar wij zijn verantwoordelijk voor de wereld om ons heen. Wat er van ons uitgaat, is als een steen die in het water wordt gegooid en cirkels trekt.

Anselm Grün

VLEUGELS VAN WAS

Vandaag de dag zijn er veel mensen die te snel gefascineerd raken door spirituele trajecten. Ze denken dat ze deze trajecten kunnen afleggen zonder eerst de moeilijke weg te zijn gegaan om inzicht te krijgen in henzelf, om hun eigen schaduwkanten te onderkennen. Monniken waarschuwen ons voor een hemelbestormende spiritualiteit. Dan zal het ons heel snel net zo vergaan als Ikaros, die vleugels bouwde van was en neerstortte toen hij te dicht bij de zon kwam. De vleugels die wij voor onszelf bouwen voordat wij onze eigen werkelijkheid onder ogen hebben gezien, zijn maar van was. Ze hebben geen draagkracht.

Anselm Grün

EEN RUIM HART

Wie een ruim hart heeft, is royaal in het geven, maar evengoed ook in het beoordelen. Hij zal niet alleen oordelen volgens vaststaande normen en waarden, maar iemand in zijn ruime hart binnenlaten en hem met een open onderzoekende blik aankijken. Hij zal zijn fouten door de vingers zien. Hij acht hem in staat te groeien, dat het goede nog in hem tot ontwikkeling kan komen. Omdat hij een ruim hart heeft, denkt en voelt hij ook ruim over mensen. Hij vertrouwt op de ruimte die in iedereen verborgen zit. Hij pint iemand niet vast op kleingeestigheid en bekrompenheid, maar ziet iemand in hem die nog kan groeien.

Anselm Grün

GA JE EIGEN WEG

De brede weg is de weg die iedereen gaat. Jij moet jouw zeer persoonlijke weg vinden. Daarbij is het niet voldoende om je te oriënteren op de anderen. Jij moet heel precies naar binnen luisteren om erachter te komen wat jouw weg is. En vervolgens moet je de moedige beslissing nemen om deze weg te gaan, ook al voel jij je dan erg eenzaam. Alleen door jouw zeer persoonlijke weg te gaan zul je groeien en je ware leven vinden.

Anselm Grün

VERSTAR NIET

Als je levend wilt blijven, moet je steeds opnieuw veranderen. Wat niet verandert, verstart. CG. Jung meende eens dat de grootste vijand van de verandering een geslaagd leven is. Want dan denk je dat alles toch al in orde is. Je hoeft niet te veranderen. En dan blijf je innerlijk en uiterlijk stilstaan. Zulke mensen herhalen voortdurend dezelfde uitdrukkingen die ze al twintig jaar geleden gebruikten. Ze mikken op dezelfde oplossingen die altijd al hebben gewerkt. Ze worden saai. Je hebt weinig zin om met ze te praten. Hun praten en denken is verschaald, net zoals koude koffie die niet meer smaakt.

Anselm Grün

LIEFDE VOOR ANDEREN EN LIEFDE VOOR JEZELF

Als we barmhartig met onszelf omgaan, kunnen we ook barmhartigheid tegenover anderen aanleren. Ik ken veel mensen die zich barmhartig inzetten voor zieken en voor eenzame mensen, maar absoluut onbarmhartig met zichzelf omgaan. Voor ieder ander mens hebben ze hart, alleen voor henzelf is er geen plaats in hun hart.

Ze dwingen zichzelf alle eigen behoeften te onderdrukken, alleen maar om er voor anderen te zijn.

Maar die onbarmhartigheid tegenover zichzelf zal ook de hulp tegenover anderen vervalsen. In mijn liefde sluipt dan een aanspraak op bezit binnen. Dan ben ik geïrriteerd, als mijn enorme liefde niet op prijs wordt gesteld.

Om de ander van harte lief te kunnen hebben, om echt hart voor hem of haar te kunnen hebben, moet ik eerst zelf in aanraking komen met mijn hart, moet ik eerst mijn hart toekeren naar al het arme en ongelukkige in mijzelf. Dan kan ik barmhartig zijn.

Dan zal ik anderen niet veroordelen, maar zal ik hen juist met al het ongelukkige, verscheurde, nare, onbetekenende in mijn hart opnemen.
Anselm Grün

OP WEG DURVEN GAAN

Zolang wij onderweg zijn, moeten we steeds opnieuw onze tenten afbreken om naar nieuw land op weg te gaan. Elk opbreken jaagt ons eerst angst aan. Want oude, vernauwde dingen moeten worden afgebroken. En terwijl ik afbreek, weet ik nog niet wat er op mij af zal komen. Het onbekende wekt een gevoel van angst in mij. Tegelijkertijd schuilt er in het opbreken een belofte, de belofte van iets nieuws, iets unieks, iets ongekends. Wie niet steeds opnieuw opbreekt, diens leven verstart. Wat niet verandert, wordt oud en muf. Er willen nieuwe levensmogelijkheden in ons opbreken. Maar dat kan alleen als oude patronen worden afgebroken.


Anselm Grün

LICHTVOETIG ALS EEN ENGEL

Als wij naar de engelen kijken die jubelen boven de kerstkribbe, of naar de mannelijke engeltjes (putti) die in de barok overal in de kerken te vinden zijn, dan merken we iets van de lichtvoetigheid die zij uitstralen. Zij nemen het leven niet zo serieus als wij. Zij zweven en vliegen over alles heen waarin wij ons vastbijten, wat wij onder alle omstandigheden willen oplossen. De kunstenaars hebben iets begrepen van de lichtvoetigheid van de engelen door ze als jonge mensen of zelfs als kinderen uit te beelden, speels, innerlijk vrij en blij. Temidden van deze vele engelen bevindt zich ook de engel van de lichtvoetigheid die aan ons is toegewezen om het gewicht van ons leven van ons af te nemen en ons de lichtvoetigheid van het bestaan te geven.
Anselm Grün