Posts tonen met het label Antoine de Saint-Exupery. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Antoine de Saint-Exupery. Alle posts tonen

woensdag 25 mei 2011

Sprokkels

Ik weet een planeet, waar een vuurrode meneer woont. Hij heeft nooit aan een bloem geroken, nooit naar een ster gekeken. Hij heeft nooit van iemand gehouden maar altijd alleen maar optelsommen gemaakt. En net als jij zegt hij de hele dag: "Ik ben een ernstige man. Ik ben een ernstige man." En dan zwelt hij van trots. Maar dat is geen man, dat is een paddenstoel!


Antoine de Saint-Exupery

woensdag 10 maart 2010

De Liefde

Verwar de liefde niet met de waanzin van het bezit, dat het ergste lijden met zich meebrengt. Want, in tegenstelling tot de algemene mening, doet de liefde niet lijden. Maar de drift tot eigendom, die het tegendeel is van de liefde, doet lijden... De waarachtige liefde begint daar waar je niets meer terugverwacht. En als de oefening van het gebed zo belangrijk lijkt te zijn om aan de mens de liefde voor de mensen te onderwijzen, dan is dat vooral omdat het gebed geen antwoord ontvangt. Dankzij het stilzwijgen van God is het gebed een oefening van de liefde... Ik herken de waarachtige liefde hieraan dat zij niet gekwetst kan worden...
Antoine de Saint-Exupéry

zaterdag 15 november 2008

Sprokkels

Jouw liefde bestaat vooral uit haat, want je klampt je vast aan de vrouw of man waar je profijt van hebt. Vervolgens begin je te haten, zoals een hond die rond de voederbak draait, eenieder haat die gluurt naar de maaltijd. Je noemt dit egoïsme van de maaltijd liefde. De liefde is je nauwelijks geschonken of ook daar, zoals in je valse vriendschappen, maak je van de vrije gave een knechtschap of een slavernij. Je begint jezelf als gekwetst te ontdekken vanaf het ogenblik dat men je bemint. Vervolgens af te straffen door de vertoning van je lijden, om daardoor de ander nog beter te onderwerpen. Inderdaad je lijdt. Maar juist van dit lijden heb ik een afkeer. Waarom wil je dat ik het bewonder?
Ik herken de vriendschap hieraan dat zij niet teleurgesteld kan worden, en ik herken de ware liefde hieraan dat zij niet gekwetst kan worden.

vrijdag 26 september 2008

De Kleine Prins

Grote mensen houden van cijfers. Wanneer je hun vertelt van een nieuwe vriend vragen ze nooit het belangrijkste. Ze zeggen nooit: 'Hoe klinkt zijn stem? Van welke spelletjes houdt hij het meest? Verzamelt hij vlinders?' Maar ze vragen: 'Hoe oud is hij? Hoeveel weegt hij? Hoeveel broertjes heeft hij? En hoeveel verdient zijn vader?' Dan pas vinden ze dat ze hem kennen. Als je tegen de grote mensen zegt: 'Ik heb een prachtig huis gezien van rose baksteen, met geraniums voor de ramen en duiven op het dak...' dan kunnen ze zich dat huis niet voorstellen. Je moet zeggen: 'Ik heb een huis van vijftigduizend gulden gezien' Dan roepen ze: 'Wat mooi!'

Zo zijn ze nu eenmaal. Je moet het ze maar niet kwalijk nemen. Kinderen moeten veel geduld hebben met de grote mensen.


– Antoine de Saint-Exupéry

woensdag 21 mei 2008

Sprokkels

Wie de weg tot innerlijke beschouwing vindt, ver­andert zich in een zaadkorrel.
Wie een licht ziet op­gaan, grijpt iedereen bij de arm, om het hem te to­nen.
Wie iets uitvindt, geeft zijn uitvinding meteen door.

De overwinning is de vrucht der liefde.
De liefde alleen kent het gezicht dat gevormd moet worden.
De liefde alleen voert daar naar toe.
Het verstand deugt slechts in dienst van de liefde.


(uit: Oorlogsvlieger – Antoine de Saint-Exupéry)

woensdag 7 mei 2008

De Kleine Prins - Antoine de St. Exupery

De vos werd stil en keek het prinsje lang aan: 'Alsjeblieft, wil je me tam maken?' zei hij.
'Ja, dat wil ik wel,' antwoordde de kleine prins, maar veel tijd heb ik niet.
Ik moet vrienden ont­dekken en allerlei dingen leren kennen.'
'Alleen de dingen die je tam maakt, leer je kennen,' zei de vos.
De mensen hebben geen tijd meer iets te leren kennen.
Ze kopen dingen kant en klaar in winkels.
Maar doordat er geen winkels zijn die vrienden verkopen, hebben de mensen geen vrienden meer.
Als je een vriend wilt, maak mij dan tam!'

zondag 4 mei 2008

De Kleine Prins

Ik heb altijd van de woestijn gehouden.
Men gaat op een duin zitten.
Men ziet niets en hoort niets.
En toch straalt er iets in de stilte...

'De woestijn is zo mooi doordat er ergens een put verborgen is’, zei de kleine prins.
Tot mijn verbazing begreep ik ineens die geheim­zinnige uitstraling van het zand.

Toen ik een klein jongetje was, woonde ik in een oud huis waarvan de legende zei dat er een schat begraven lag.
Niemand had hem wel ooit ontdekt of er zelfs naar gezocht.
Maar toch betoverde hij het hele huis.
Mijn huis verborg een geheim in de diepte van zijn hart.

'Ja,' zei ik tegen het prinsje, 'of het nu een huis is, sterren of de woestijn - hun werkelijke schoon­heid is onzichtbaar.'