Citaten van Tagore

De vader kwam terug van de begrafenis.
Zijn jongen van zeven stond bij het raam,
de ogen wijd open en een gouden amulet om zijn hals,
vervuld van gedachten die te moeilijk waren
voor zijn leeftijd.
Zijn vader nam hem in zijn armen en de jongen vroeg hem: 'Waar is moeder?'
'In de hemel,' zei de vader terwijl hij omhoog wees.

De jongen keek naar boven en bleef lang kijken
zonder iets te zeggen.
Zijn verwarde geest zond de vraag de donkere nacht in: 'Waar is de hemel?'
Er kwam geen antwoord: en het was alsof de sterren
de brandende tranen waren van die onwetende duisternis.

RABINDRANATH TAGORE

Citaten van Tagore

De dood, uw dienaar, staat voor mijn deur.
Hij is de onbekende zee overgestoken en heeft mij uw oproep thuis gebracht.
De nacht is donker en mijn hart is vervuld van angst. . .
maar toch zal ik mijn lantaarn nemen, de deur openen en hem welkom heten.
Het is uw dienaar die voor mijn deur staat.
Met gevouwen handen en met tranen zal ik hem eren.
Ik zal hem eer betonen door de schat van mijn hart aan zijn voeten te leggen.
Als hij zijn boodschap heeft overgebracht, zal hij naar u terugkeren,
een schaduw op mijn morgen achterlatend.
En in mijn troosteloze huis zal mijn verloren zelf eenzaam achterblijven,
als mijn laatste offer aan u.

RABINDRANATH TAGORE (GITANJALI )

Citaten van Tagore

In uiterste wanhoop zoek ik haar in alle hoeken van mijn kamer;
ik vind haar niet.
Mijn huis is klein en wat er eenmaal is weggegaan,
is voorgoed weg.
Maar oneindig is uw woonhuis, Heer,
en op zoek naar haar ben ik naar uw deur gekomen.
Ik sta onder het gouden gewelf van uw avondlijke hemel
en ik richt mijn verlangende ogen op uw gelaat.
Ik heb de grens bereikt van de eeuwigheid,
waaruit niets kan verdwijnen - geen hoop, geen geluk,
geen beeld van een gelaat, door tranen heen waargenomen.
0, doop mijn geledigd leven in die oceaan,
dompel het in de diepste volheid.
Laat mij nog een keer die zoete aanraking voelen
in de volheid van het heelal.

RABINDRANATH TAGORE (GITANJALI )

Citaten van Tagore

Laat mij niet bidden om gevrijwaard te worden voor gevaren
maar om ze zonder vrees tegemoet te treden.
Laat mij niet vragen dat mijn pijn verzacht wordt,
maar dat ik de moed zal hebben om haar te doorstaan.
Laat mij niet zoeken naar bondgenoten op het slagveld van het leven,
maar laat mij vertrouwen op mijn eigen kracht.
Laat mij niet in angstige vrees smeken om gered te worden,
maar hopen op het geduld en de rust om mijn vrijheid te win­nen.
Geef mij dat ik geen lafaard zal zijn, die alleen in voorspoed uw genade voelt;
maar laat me het houvast van uw hand voelen in mijn mislukkingen.

RABINDRANATH TAGORE

Lied

Mijn smart is zoet in deze lentenacht.
Mijn leed bespeelt de snaren van mijn hart in
teed' re zang.
Visioenen ontspringen mijn smachtende ogen
en zweven aan de maanverlichte trans.
De geuren uit het diep der wouden
verliezen zich in mijn droom.
Woorden komen fluisterzacht . ..
ik weet niet vanwaar,
en mijn enkelbellen trillen en tinkelen
op de maat van het beven van mijn hart. . .


Rabindranath Tagore

Lied

Wij zijn allen koningen in het Rijk van onze Heer.

Ware dit niet zo, hoe zouden wij ooit hopen hem in ons hart te ontmoeten?
Wij doen wat we willen, en doen toch wat hij wil.

Wij zijn niet met ketenen van vrees gebonden aan de voeten van een slaven gebiedend Heer.
Ware dit niet zo, hoe zouden wij ooit hopen hem in ons hart te ontmoeten!
Onze Koning eerbiedigt ieder van ons, zo eert hij zijn eigen ware zelf.
Geen kleinigheid houdt ons voor altijd binnen muren van onwaarheid besloten.
Ware dit niet zo, hoe zouden wij ooit hebben kunnen hopen hem in ons hart te ontmoeten!

Wij worstelen en banen onze eigen weg; zo be­reiken wij zijn pad aan het einde.
Nooit kunnen wij verloren gaan in de afgronden van de duistere nacht.
Ware dit niet zo, hoe zouden wij dan kunnen hopen hem ooit in ons hart te ontmoeten!

Rabindranath Tagore

Tagore - citaten

• Het realisme in de Mens is het dier in hem, waarvan het leven slechts tijdsduur kent; het menselijke in hem is zijn realiteit die het eeuwige leven als achtergrond heeft.
  
• Weer herhaal ik dat de gevoelens en idealen die de mens in zijn proces van zelfcreatie heeft opgebouwd, herkend moeten worden in hun totaliteit. In al onze vermogens of hartstochten is er niets dat geheel en al goed of kwaad is; zij zijn alle de bestanddelen van de grote menselijke per­soonlijkheid. Het zijn noten die vals klinken op de ver­keerde plaatsen; het behoort tot onze opvoeding ze tot akkoorden te maken die kunnen harmoniëren met de groot­se muziek van de Mens.
  
• Onze religie is het innerlijke principe dat déze onderne­mingen en uitdrukkingen en dromen omvat waardoor wij Hem naderen in wiens aanschijn wij zijn gemaakt.
  
• De mens, als schepsel, vertegenwoordigt de Schepper, en dat is de reden waarom het van alle schepselen hem mogelijk is ge­worden, deze wereld in zijn kennis, in zijn gevoel en in zijn verbeelding te omvatten, teneinde in zijn individuele geest een eenheid te verwerkelijken met een Geest die alom is.
  

Uit: Tagore - De Religie van de mens

Sprokkels - Tagore

Het heeft de Mens eeuwen geduurd om de vraag naar zijn eigen waarheidsgetrouwe aard te stellen, en nog altijd is hij niet tot een slotsom gekomen. Hij heeft inge­wikkelde religies opgebouwd om zichzelf, tegen zijn natuurlijke neigingen in, te overtuigen van de paradox dat hij niet is wat hij is; maar iets groters. Veelbetekenend bij deze pogingen is het feit dat, teneinde zichzelf waarlijk te kennen, de Mens in zijn religie het visioen van een Wezen kweekt dat hem in waarheid te boven gaat en met wie hij evenzeer verwant is. Deze religies zijn anders in detail en vaak ook in hun zedelijke betekenis, maar er is een gemeenschappelijke tendens. Hierin zoeken mensen hun eigen verheven waarden, die zij goddelijk noemen, in de een of andere persoonlijkheid naar hun eigen beeltenis geschapen. Het brein, dat abnormaal wetenschappelijk is, spot hiermee; maar het dient te weten dat religie in essentie niet kosmisch of abstract is. Het vindt zichzelf als het de Brahma in de mens aanraakt; op een andere manier is er geen rechtvaardiging voor zijn bestaan.

Tagore – De religie van de mens.

Sprokkels - Tagore

Het idee van de menselijkheid van onze God, of de goddelijkheid van de Eeuwige Mens, is het belangrijkste onderwerp van dit boek[1].

Deze gedachte aan God is niet in mijn hersenen gegroeid door een proces van filosofisch beredeneren. In tegendeel, vanaf de vroegste dagen volgde het de stroom van mijn temperament totdat plotseling een heldere zienswijze in mijn bewustzijn opflitste.

Die ervaring overtuigde mij dat aan de oppervlakte van ons wezen de steeds veranderende fases van het individuele zelf plaats vinden, maar dat daarentegen in de diepte de Eeuwige Geest van de menselijke eenheid verblijft, die onze directe kennis te boven gaat.

Vaak spreekt deze de banaliteiten van ons dagelijks leven tegen en werpt de afspraken omver die wij gemaakt hebben om onze­ persoonlijke exclusiviteit te verzekeren achter muren van individuele gewoontes en oppervlakkige overeen­komsten.

Hij inspireert ons tot verrichtingen die de uit­drukking zijn van een Alomvattende Geest; van een op zichzelf gericht leven verlangt hij onverwachts een ver­heven offer. Niettegenstaande ons tekort aan geloof in de positieve werkelijkheid van ideale waarden haasten wij ons, bij het vernemen ervan, onze levens te wijden aan het ideaal van waarheid en schoonheid en niet-be­loonde dienstbaarheid aan anderen.

[1] De religie van de mens - Tagore

Citaten uit het werk van Gustav Meyrink

Zou het kunnen beheersen van je gedachten, dat wil zeggen: de geheimste wortels van hun ontstaan blootleggen, niet hetzelfde zijn als toveren? Ja natuurlijk! Wat anders? Juist daarom plaats ik het denken een trede hoger dan het leven. Het leidt ons naar een verre top, van waaruit wij niet alleen alles zullen overzien, maar ook alles wat wij willen, zullen kunnen volbrengen.Voorlopig toveren wij mensen nog met machines, maar ik geloof dat het uur nabij is waarop althans een enkeling het louter met zijn wil tot stand zal kunnen brengen. Waardevol is niet de uitvinding, maar het kunnen uitvinden. Niet een schilderij is waardevol, slechts het kunnen schilderen. Het schilderij kan vergaan, het kunnen schilderen kan niet verloren gaan, ook niet als de schilder sterft. Het blijft bestaan als een uit de hemel afkomstige kracht, die misschien gedurende lange tijd kan sluimeren, maar steeds weer ontwaakt wanneer het geschikte genie geboren wordt, waardoor ze zich kan openbaren.

Het groene gezicht

schilderij: Rabindranath Tagore

Tagore - gedichten

- Mijn God -

Welke goddelijke drank verlangt Gij, mijn God! van deze overvloeiende beker mijns levens?
Mijn Dichter! is het Uw behagen Uw schepping te zien door mijn ogen, en in de voorhoven van mijn oren zwijgend te staan luisteren naar Uw eigen eeuwige harmonie?
Uw wereld weeft woorden in mijn geest en Uwe vreugde voegt er muziek aan toe.
Gij schenkt U zelven in liefde aan mij weg en voelt dan Uw eigen ganse zoetheid in mij.

uit: Wijzangen

Tagore - gedichten

Where the mind is without fear and the head is held high;
Where knowledge is free;
Where the world has not been broken up
into fragments by narrow domestic walls;
Where words come out from the depth of truth;
Where tireless striving stretches its arms towards perfection;

Where the clear stream of reason has not lost its way
into the dreary desert sand of dead habit;
Where the mind is led forward by thee
into ever-widening thought and action--
Into that heaven of freedom, my Father,
let my country awake.

-- Rabindranath Tagore

De Oorsprong - Rabindranath Tagore

DE OORSPRONG

De slaap, die zachtjes baby's oogjes aanraakt, -
weet iemand ook van wáár die komt?
Ja, er gaat een gerucht: dat hij ergens huist
in de schaduw van het flauw door glimwormpjes verlichte woud,
waar, in een elfendorpje, twee schuchtere tover­knopjes ontluiken.

Het lachje, dat in de slaap om baby's lippen speelt, ­
weet iemand ook vanwaar dat komt?
Ja, er gaat een gerucht: dat een jonge, matte straal
van de opkomende maan de zoom raakte
van een ver­dwijnende herfstwolk,
en daar werd dat lachje geboren
in een met dauw besproeide ochtenddroom,
dat lachje dat in de slaap om baby's lippen speelt.

Die lieflijke, zachte frisheid op baby's lichaampje,
­weet iemand ook waar die zo lang verborgen lag?
Ja, - toen moeder een jong meisje was,
lag het in haar hart en doordrong het haar
met een teer en stil myste­rie van liefde, -
die lieflijke, zachte frisheid die baby's lichaampje overbloost.

R. Tagore – De Wassende Maan.

Tagore

Mijn nacht ging voorbij op een bed van verdriet

en mijn ogen zijn moe.

Mijn bedrukte hart is nog niet klaar

om een morgen vol plezier te ontmoeten.

Leg een sluier over het naakte licht,

verberg deze verblindende flits,

deze dans van het leven.

Laat je mantel van tedere donkerte

mij verstoppen in zijn plooien

en bedek voor even de druk van de wereld.

Rabindranath Tagore

Waarom, daarom

Waarom gaat de lamp uit?
Ik bescherm hem met mijn jas
om hem af te schermen tegen de storm.
Daarom gaat de lamp uit.
Waarom verwelkt de bloem?
Ik druk haar aan mijn borst
in angstige liefde.
Daarom verwelkt de bloem.
Waarom droogt de stroom op?
Ik heb een dam gebouwd,
om het water voor mijzelf te hebben.
Daarom droogt de stroom uit.

Je kunt de zee niet oversteken door alleen maar naar het water te staren."

Een geest, geheel en al logica, is als een mes, geheel en al lemmet. Het doet de hand die het gebruikt bloeden.

"Ik kwam tot uw kust als vreemdeling, ik woonde in uw huis als gast, ik ga van uw deur heen als vriend, mijn aarde."

Rabindranath Tagore, Indiaas schrijver en filosoof

Citaten

De sleutel, die ons tot meesters zal maken over de innerlijke na­tuur roest sedert de zondvloed. Hij heet: waken. Waken is alles. De mens is er vast van overtuigd, dat hij waakt, maar in werke­lijkheid is hij gevangen in een net van slapen en dromen, dat hij zelf geknoopt heeft. Hoe dichter het net hoe machtiger heerst de slaap. Zij die in zijn mazen hangen zijn slapers die door het leven gaan als kuddedieren, die naar het slachthuis worden gedreven, onverschillig en gedachteloos.
Het Groene Gezicht - Gustav Meyrink

- Gij -
Ik beroemde mij onder mensen dat ik u gekend had.
Zij zien uw afbeelding in al mijn werken.
Zij komen en vragen mij: "Wie is hij?"
Ik weet niet hoe ik hen moet antwoorden.
Ik zeg: "Waarlijk! Ik kan het niet zeggen!"
Dan doen ze mij verwijten en gaan met minachting heen.

En Gij zit hier en glimlacht.

Mijn verhalen van U geef ik in duurzame liederen.
Het geheim ontglipt mijn hart.
Zij komen en vragen: "Zeg ons wat dat allen betekent!"
... Ik weet hun niet te antwoorden.
Ik zeg: "Ach wie weet wat het betekent!"
Zij lachen en gaan heen met grote minachting.

En Gij zit hier en glimlacht.
Tagore

Heer van mijn leven. - Tagore

Heer van mijn Leven.

Gij die de aller-innigste Geest van mijn wezen zijt,
zijt gij verheugd,
Heer van mijn Leven?
Want ik gaf u mijn kom
gevuld met alle pijn en elk genot.
die de geperste druiven van mijn hart hadden overge­geven,
ik weefde met het ritme van kleuren
en zangen de sprei voor uw bed,
en met het gesmolten goud van mijn verlangens
maakte ik speelgoed voor uw voorbijgaande uren.

Ik weet niet waarom gij mij als uw metgezel uitzocht,
Heer van mijn leven!
Hebt gij mijn dagen en nachten vergaard,
mijn daden en dromen voor de alchemie van uw kunst,
rijgend aan het snoer van uw muziek mijn zangen van
herfst en voorjaar,
en de bloemen geoogst van mijn rijpe ogenblikken
voor uw kroon?

Ik zie uw ogen schouwend in het duister van mijn hart,
Heer van mijn Leven,
ik vraag mij af of mijn falen en fouten zijn vergeven.
Want vele waren mijn dagen zonder dienstbetoon
en nachten van vergetelheid;
vergeefs waren de bloemen die verlepten
in de scha­duw die u niet werd aangeboden.

Vaak verslapten de vermoeide snaren van mijn luit
in de spanning van uw melodieën.
En vaak waren bij de ruïne van mijn verspilde uren
mijn troosteloze avonden gevuld met tranen.

Maar zijn mijn dagen tenslotte tot hun einde gekomen,
Heer van mijn leven
terwijl mijn armen u krachteloos omvatten,
en mijn kussen hun waarheid verliezen?
Breek dan de ontmoeting van deze lusteloze dag op.
Hernieuw het oude in mij in verse vormen van genot;
en laat de bruiloft weer opnieuw komen
tot een nieuwe ceremonie van leven.

Tagore

Rabindranath Tagore - Citaten

• 
  Sterven is het uitdoven van een lamp, niet de vernietiging van het licht.
  


• Als je tranen vergiet omdat je de zon mist, mis je ook de sterren.
  


• Het verstand dat scherp is maar niet breed blijft steken bij ieder punt en komt niet verder.
  


• Door wetenschap bereikt men veel, doch slechts de liefde voert tot volmaaktheid
  


• Sluit gij uw deur voor alle dwalingen, dan sluit ge de waarheid buiten
  


• Ik kwam tot uw kust als vreemdeling, ik woonde in uw huis als gast, ik ga van uw deur heen als vriend, mijn aarde
  


• Het stof der dode woorden klampt zich aan U vast. Was uw ziel met stilte.
  


• Met bedelen en scharrelen vinden we erg weinig, maar met eerlijk te zijn tegen onszelf vinden we veel meer dan we verlangen.
  
• Mijn laatste groet is voor hen, die mij in mijn onvolmaaktheid kenden en mij liefhadden.

• Sterren zijn niet bang vuurvliegjes te lijken.
  

Tagore - Mijn kind

Als ik je gekleurd speelgoed breng, mijn kind!
dan begrijp ik waarom er zulk kleurenspel is op wolken, op water,
en waarom bloemen veelvervig zijn als ik gekleurd speelgoed geef aan jou, mijn kind.
Als ik zing om je te laten dansen, dan weet ik waarlijk waarom er muziek is in de bladeren en waarom de golven hun stemmenkoor zenden tot het hart der luisterende aarde als ik zing om je te laten dansen.
Als ik zoetigheid breng in je gretige handjes,
dan weet ik waarom er honing is in de bloemenkelken
waarom de vruchten heimelijk gevuld worden met zoet sap
als ik zoetigheid breng in je gretige handjes.
Als ik je gezichtje kus om je te doen lachen, mijn lieveling!
dan weet ik stellig wat de vreugde is,
die van de hemel stroomt in morgenlicht,
en wat het genot is dat de zomerkoelte aan mijn lichaam brengt
als ik je gezichtje kus om je te doen glimlachen.

Rabindranath Tagore