Wakker!

'Ben jij een God?' vroegen ze aan Boeddha
'nee', was zijn antwoord.

'Ben je dan een engel?'
'Nee'.

'Een heilige?'
'Nee.'

'Wat ben je dan?'
'Ik ben wakker!'

Sprokkels

"We moeten niet in iets geloven alleen omdat het gezegd is;

noch in tradities, omdat ze vanuit de oudheid aan ons zijn overgeleverd;

noch in geruchten als zodanig;

noch in geschriften van wijzen, omdat wijzen ze schreven;

noch in fantasieën, waarvan we misschien mogen vermoeden, dat ze ons door een Deva zijn ingegeven (dat wil zeggen in veronderstelde geestelijke inspiratie);

noch in gevolgtrekkingen afgeleid uit de een of andere door ons gemaakte toevallige veronderstelling;

noch omdat iets een analogische noodzakelijkheid schijnt te zijn;

noch alleen maar op het gezag van onze leraren of meesters,

maar dat wij moeten geloven wanneer het geschrift, de leerstelling of het gezegde door ons eigen verstand en ons eigen bewustzijn wordt bevestigd.

Daarom leerde ik u om niet alleen maar te geloven, omdat u hebt gehoord,

maar om, indien u met uw bewustzijn geloofde, in overeenstemming daarmee te handelen."

De Boeddha

Sprokkels

Er komt een dag dat de grote oceaan is uitgedroogd,
vergaat en niet meer bestaat,
maar ik verzeker u dat de wezens
die ronddolen en zwerven,
bevangen in onwetendheid
en geplaagd door de dorst om te leven,
geen einde zullen vinden.

Zoals een vrucht die, angstig voor zijn val,
wacht op zijn rijpheid, is het levenslot.
Eenmaal geboren, moet elke mens het lijden verwachten
en niemand is in staat niet te sterven

Boeddha

Sprokkels

“Zelfs als deze wereld inderdaad precies zou zijn zoals de dichters hem droomden, als rampen niet meer bestonden en aan alle pijn een einde was gemaakt, als iedere genoegen dieper was dan ooit en alle schoonheid nog subliemer, zelfs al alles tot volkomen perfectie zou worden gebracht, zelfs dan zou de ziel zich er altijd nog bij vervelen. Omdat hij zich bevrijd had van alle wereldse verlangens zou hij er zich evengoed nog vanaf keren. Deze dualistische Aarde is een gevangenis voor de ziel, en al wordt die nog zo mooi aangekleed, de ziel zal toch blijven verlangen naar de vrije en ongebonden omgeving buiten de gesloten muren. Ook de zogenaamd hemelse wereld van de astrale sfeer kan de ziel net zo weinig bekoren als de materiële sfeer; de ziel krijgt ook daar gauw genoeg van. Ook deze hemelse genoegens hebben hun aantrekkingskracht volledig verloren Iemands emotionele en mentale genoegens geven de ziel niet de geringste voldoening meer. Inderdaad ze komen en ze gaan, vergankelijk als ze zijn – net als de waarnemingen van de zintuigen. Zij zijn beperkt, voorbijgaand en zullen nooit voldoening kunnen geven. De ziel heeft schoon genoeg van al deze veranderingen en hij is deze wereld meer dan moe, en daarom schreeuwt hij luid om Bevrijding.”

De Boeddha