Stenen

“Edelstenen zijn de ogen der stof, die ons aanzien.
De stof bevat de geest. Juist in zijn grootste verharding vonkt het licht op. Stof: dat zijn gevangen lichtvonken. Licht, slapend in steen. Hoe kan men denken dat stenen niet leven? Een langzaam leven is het, maar analoog aan het leven in planten, dieren en mensen. Een leven van groei en gedaanteverwisselingen, waarin toch steeds dezelfde patronen tot aanzijn geraken die wij ook kennen uit andere rijken, ja waarin we ook alle trillingen van het menselijk zieleleven kunnen herkennen.”

Citaat van Mellie Uyldert.

AAN GOD

Gij, die mijn ziel haar vleugelen hergaf:
het zwanenkleed, eenmaal geroofd aan 't strand,
­waarin ik opvlieg om met U te zijn
in 't licht geboorteland.

Gij hebt het al verlicht, van glas gemaakt,
en neemt de sluiers van onz'ogen af ­
Gij maaktet ons bereid tot Uwen dienst:
ik offer wat Gij gaf!

Nog was ik huiverig met U te gaan.
al 't menselijke te laten achter mij ­
Gij zond Uw kracht, die ons verlangen heet,
en die bevrijdde mij!

Mijn hart is als een vloeiende edelsteen,
een diepe, rode, fonkelende gloed.
waarin ik U ontvang, die door mij heen
stroomt en aanbidden doet!

Ik ben een deel van uw onmeetlijk Hart,
uit U geboren en opnieuw vereend ­
dat voor een poos, naar Uwe ordening,
aan d' aarde was geleend!

Mellie Uyldert