De ontwaakte mens

Zij die in blindheid
deze aarde verlaten hebben,
zijn niet aan gene zijde;
die door het heelal dwalen
zij zijn als verwaaide melodieën
in de lucht,
tot ze weer in aanraking
komen met snaren
waarop ze opnieuw kunnen klinken.

Dat waar zij menen te zijn,
is geen plaats waar men kan zijn.
Het is een droomeiland
van schimmen,
buiten elke ruimte,
nog minder werkelijk dan de aarde.

Waarlijk onsterfelijk
is alleen de ontwaakte mens.
Zonnen en goden vergaan,
hij alleen blijft
en kan alles volbrengen wat hij wil.
Boven hem is er geen god.


Gustav Meyrink

Waken is alles!

De eerste stap naar dat doel is zo eenvoudig
dat ieder kind hem kan zetten.
Alleen hij wiens geest ontwricht is,
is vergeten hoe men moet lopen.

Hij blijft als een verlamde op beide benen staan
omdat hij geen afstand wil doen van de krukken
die hij heeft geerfd van zijn voorgangers.

Gustav Meyrink

Gustav Meyrink - Citaten

Zoals een mens de betekenis van een boek niet kan begrijpen
als hij het slechts in de hand houdt of alleen
de bladzijden omslaat zonder ze te lezen,
zo brengt hem het verloop van zijn levenslot
geen winst als hij de betekenis ervan niet begrijpt;
de gebeurtenissen volgen elkaar op
als de bladeren van een boek die de dood omslaat;
hij weet het:

ze verschijnen en gaan voorbij en met het laatste is het boek uit.

Gustav Meyrink - Citaten

Wij zien in de bijbel niet alleen een registratie van gebeurtenissen van een voorbij tijdperk, maar ook een weg van Adam tot Christus, die wij in onszelf moeten afleggen op de magische wijze van een innerlijke groei van 'naam' tot 'naam', dat is: van krachtsontplooiing tot krachtsontplooiing, van de verdrijving uit het paradijs tot de opstanding.

Gustav Meyrink - Citaten

Zolang een mens niet weet,
dat zijn aandriften niet uit zijn 'ik' komen,
is hij de slaaf en de marionet van een kracht,
die hij niet kent.

Pas als hij zich één weet met de 'vermomde'
wordt hij geleid.
Vrij is hij dan nog niet.
Dat is hij pas als hij één is geworden
met het 'centrale Ik'.

Ik heeft geen meervoud.

Liefde

Je hebt om vergankelijke liefde geroepen, ik heb je vergankelijke liefde gebracht. Want ik ben niet op aarde gebleven om te nemen: ik ben gebleven om te geven - ieder wat hij verlangt. Alleen weten de mensen niet wat hun ziel verlangt. Als ze het wisten, waren zij ziende.

Jij hebt in de salon der illusies van de wereld naar nieuwe ogen verlangd om de dingen van de wereld in een nieuw licht te zien. Herinner jij je niet dat ik gezegd heb dat je eerst je oude ogen uit je hoofd moest huilen voordat je nieuwe kon krijgen?

Jij hebt verlangd naar kennis - ik heb je het dagboek van een van de mijnen gegeven, die hier in dit huis geleefd heeft toen zijn lichaam nog vergankelijk was.

Eva heeft naar onvergankelijke liefde verlangd: die heb ik haar gegeven - en die zal ik om harentwille ook aan jou geven. Vergankelijke liefde is een spookachtige liefde.

Waar ik op aarde een liefde zie ontluiken die boven de liefde tussen spookgestalten uitgroeit, daar spreid ik mijn handen als beschuttende takken boven hen uit, ter bescherming tegen de dood die zijn vruchten wil plukken, want ik ben niet alleen het fantoom met het groene gezicht, ik ben ook de eeuwig groenende boom.

Gustav Meyrink

Citaten uit het werk van Gustav Meyrink

Alle ware kunst heeft ook haar ontstaan te danken aan het rijk der dromen. En ook de gave om iets uit te vinden.

De mensen spreken in woorden. De droom spreekt in levende beelden.

Dat hij die neemt uit de dagelijkse gebeurtenissen, heeft menigeen verleid om te geloven dat dromen geen zin, geen betekenis hebben.

En dat is ook zo, als men er geen aandacht aan schenkt!

Dan verschrompelt het droomorgaan, zoals een lichaamsdeel verschrompelt dat niet gebruikt, niet verzorgd, niet ontwikkeld wordt.

En dan verstomt een waardevolle leidsman, de brug naar een ander leven, dat veel hoger staat dan het aardse, brokkelt af.

De droom is het pad tussen waken en slapen - het is ook het pad tussen leven en dood.

Citaten uit het werk van Gustav Meyrink

Schrijven hier op aarde, is het vergankelijke van een gedachte neerleggen. Schrijven in geestelijke betekenis is: iets graveren in het geheugen der eeuwigheid.

Lezen hier betekent: de zin van iets dat geschreven is tot zich nemen.

Lezen aan gene zijde is: de grote onveranderlijke wetten erkennen - ernaar handelen terwille van de harmonie!

Gustav Meyrink

Gustav Meyrink - Het Groene Gezicht

‘Slechts de onderrichtingen die de eigen geest ons zendt, komen te rechter tijd, en voor hen zij wij rijp. Voor de openbaringen van anderen moet u doof en blind worden. Het pad naar het eeuwige leven is smal als het scherp van een mes; u kunt anderen niet helpen als u hen ziet wankelen en u mag ook geen hulp van hen verwachten. Wie naar anderen kijkt, verliest zijn evenwicht en stort neer.
Hier bestaat niet, zoals in de wereld, een gemeenschappelijk voortschrijden, en hoe volstrekt noodzakelijk een gids ook is: hij moet uit het rijk des geestes tot u komen. Alleen in aardse aangelegenheden kan een mens u tot gids dienen en kan zijn handelwijze een richtsnoer zijn om hem te beoordelen. Alles wat niet uit de geest komt, is dode aarde en wij moeten tot geen andere god bidden dan tot die, die zich in onze ziel open­baart.'

De ontwaakte mens

Als je onzichtbare zelf als wezenheid aan je verschijnt,
kun je haar herkennen doordat ze een schaduw werpt.
Vroeger wist ik ook niet wie ik was.
totdat ik mijn eigen lichaam als schaduw zag.
Er zal een tijd aanbreken waarin de mensheid
lichtende schaduwen op de aarde zal werpen en
niet meer zwarte schandvlekken, zoals tot nog toe,
en aan de hemel zullen nieuwe sterren verschijnen.

Gustav Meyrink.

De geheime weg

De geheime weg tot wedergeboorte in de geest, waarvan in de bijbel wordt gesproken, is de verandering van het lichaam en niet van de geest.
Zoals de vorm is, zo uit zich de geest...

God alleen, de Algeest, verandert haar en vergeestelijkt de ledematen, indien het diepste innerlijk, de oermens, zijn gebed niet naar buiten zendt, maar lid voor lid zijn eigen vorm aanbidt, alsof in ieder onderdeel daarin verborgen de Godheid woont, als anders verschijnend beeld...
De tijd komt, dat de leer van deze alchemie voor velen weer zal worden opgebouwd.

Gustav Meyrink

Waken is alles

De eerste stap naar dat doel is zo eenvoudig

dat ieder kind hem kan zetten.

Alleen hij wiens geest ontwricht is,

is vergeten hoe men moet lopen.
Hij blijft als een verlamde op beide benen staan

omdat hij geen afstand wil doen van de krukken

die hij geerfd heeft van zijn voorgangers.

Gustav Meyrink

Sprokkels

Nu weet ik dat de mensenziel
van de aanvang aan
alwetend en almachtig is en
dat het enige dat de mens
voor haar kan doen is:
alle hindernissen die haar
ontplooiing in de weg staan
op te ruimen.

Gustav Meyrink

Gustav Meyrink - Citaten

Omdat een heilige alleen maar goede daden verricht,
wanen de mensen dat zij door goede daden heilig kunnen worden.

Zo lopen zij langs het pad van een vals godsgeloof de afgrond in
en geloven dat zij tot de rechtvaardigen behoren

Sprokkels

In zekere zin hebben zij die lachen als iemand zegt
de wereld te willen veranderen, volkomen gelijk.
Zij zien alleen over het hoofd dat het absoluut voldoende is
als een enkeling tot in het diepst van zijn wezen verandert.
Zijn werk kan dan nooit meer vergaan -
om het even of het aan de wereld bekend wordt of niet.
Zo een heeft in het bestaande een gat gescheurd dat nooit
meer dicht kan groeien, ongeacht of de anderen het meteen
merken of over een miljoen jaar.
Wat eenmaal ontstaan is, kan slechts schijnbaar verdwijnen.

Gustav Meyrink.

Gustav Meyrink - Het Groene Gezicht

De mensen die hun lot overgegeven hebben aan hun inwonende geest, staan onder een geestelijke wet. Zij zijn mondig verklaard, en vrijgekomen van de bevoogding door de aarde, waarover zij eens zullen heersen. Wat hun in het uiterlijk leven nog overkomt, heeft alleen nog betekenis in innerlijk stuwende zin: alles wat er met hen gebeurt, gebeurt zó, dat het nooit beter zou kúnnen gebeuren.

Gustav Meyrink

Gustav Meyrink - Het Groene Gezicht

Als u in ernst wilt dat uw lot galoppeert, ik waarschuw u ertegen, doch raad het u tegelijkertijd aan, want het is het enige wat de mens moet doen en tevens het zwaarste offer dat hij kan brengen - moet u de innerlijkste kern van uw wezen, zonder welke u een lijk zou zijn - en zelfs dat nog niet eens - aanroepen en haar bevelen u langs de kortste weg naar het grote doel te leiden - het enige dat het nastreven waard is, hoe weinig u dat nu ook beseft - meedogenloos, zonder rust, door ziekte, lijden, dood en slaap heen, door eer, rijkdom en vreugde heen, steeds maar door alles heen, als een op hol geslagen paard dat een wagen voort sleurt over akkers en stenen, langs bloemen en bloeiend geboomte. Dat noem ik God aanroepen.

Gustav Meyrink - Het Groene Gezicht

Tussen hysterie en hysterie is een groot verschil. Slechts die hysterie die hand in hand gaat met extase en geestverwarring is op één lijn te stellen met ziekte en voert bergafwaarts. De andere soort echter is geestontwarring, het tot klaarheid komen. Het is de weg bergopwaarts, die boven het weten door het denken uitgaat en die de mens tot het Weten leidt, het Weten door eerstehands schouwen. In de schrift heet dit doel het 'Innerlijke Woord', en zoals de hedendaagse mens denkt, doordat hij, zonder zich daarvan bewust te zijn, woorden in zijn brein fluistert, zo spreekt in de geestelijk wedergeboren mens een andere, geheimzinnige taal, een taal met nieuwe woorden, waarin geen sprake meer is van vermoedens, noch van dwalingen. Dan is het denken een nieuw denken geworden. Dan is het magie en niet alleen maar een armzalig communicatiemiddel. Dan is het een openbaar worden van de Waarheid, in wier licht de dwaling verdwijnt, omdat de toverringen van de gedachten dan in elkaar grijpen en niet meer naast elkaar liggen.

Gustav Meyrink - De Witte Dominicaan

'Ja, ja, de witte landweg!' mompelde hij nadenkend, die kunnen weinigen verdragen'. Alleen iemand die daarvoor geboren is. De meeste mensen zijn banger voor die landweg dan voor het graf. Zij gaan liever weer in de doodkist liggen, want zij denken: Dat is dood-zijn en dan hebben we rust.

In werkelijkheid echter is die doodkist het leven, het vlees. Dat iemand op aarde wordt geboren, betekent niets anders dan dat hij levend wordt begraven! Maar het is beter dat men op de witte landweg leert wandelen.

Men moet alleen niet aan het einde van de weg denken, anders houdt men het niet uit, want deze weg heeft geen eind. Hij is oneindig. De zon op de berg is eeuwig. Eeuwigheid en oneindigheid zijn tweeërlei. Alleen voor hem, die in de oneindigheid de eeuwigheid zoekt en niet het "einde", alleen voor hem zijn oneindigheid en eeuwigheid dezelfde. Het gaan op de witte landweg moet men doen om het gaan zelf, uit plezier in het wandelen, niet om een vergankelijke rust met een andere te verwisselen.

Het Groene Gezicht - Gustav Meyrink

Loopt er door ieder mensenleven zo'n rode draad van merkwaardige toevalligheden? Of ben ik de enige die dergelijke dingen meemaakt? Grijpen de ringen van de gebeurtenissen wellicht pas dan in elkaar om een keten te vormen als men hun samenhang niet verstoort door het maken van plannen die men dom najaagt, als gevolg waarvan men het lot uiteen doet vallen in fragmenten, die anders een onafgebroken, wonderbaarlijk geweven lint zouden hebben gevormd?