citaten

"Gij hebt Mij over de aard van de ziel gevraagd. Weet waarlijk dat de ziel een teken Gods is, een hemels juweel, waarvan de geleerdsten onder de mensen niet in staat zijn de realiteit te begrijpen en welks mysterie geen verstand, hoe scherpzinnig ook, ooit zal kunnen ontrafelen. De ziel is de eerste onder al het geschapene die de voortreffelijkheid van zijn Schepper kenbaar maakt, de eerste die Zijn heerlijkheid erkent, Zijn waarheid aanhangt en zich voor Hem in aanbidding neerbuigt. Is ze trouw jegens God, dan zal ze Zijn licht weerspiegelen en uiteindelijk tot Hem wederkeren. Schiet ze evenwel tekort in haar trouw jegens de Schepper, dan zal ze het slachtoffer worden van het ik en hartstocht, en op den duur in de diepten daarvan verzinken." 

"Weet dat de ziel van de mens verheven is boven en onafhankelijk is van alle gebreken van lichaam of geest. Dat een ziek mens tekenen van zwakte vertoont, is te wijten aan de belemmeringen die zich tussen zijn ziel en lichaam plaatsen, want de ziel zelf blijft onaangetast door lichamelijke storing. Beschouw het licht van de lamp. Ofschoon een voorwerp haar stralen kan onderscheppen, blijft toch het licht zelf met onverminderde sterkte schijnen. Evenzo is iedere ziekte die het lichaam van de mens aantast, een belemmering voor de ziel om haar innerlijke kracht en macht te manifesteren. Wanneer de ziel het lichaam verlaat, zal zij echter een kracht uitstralen en een invloed uitoefenen die geen macht op aarde kan evenaren. Iedere zuivere, iedere gelouterde en geheiligde ziel zal met geweldige kracht worden begiftigd en zal zich met uitbundige blijdschap verheugen."

Bron: Bloemlezing uit de Geschriften van Bahá'u'lláh

HET EEUWIGE LEVEN IS EEN TOESTAND VAN DE ZIEL

"Tot de jonge mensen die daarvoor nog openstaan, zou ik willen zeggen: het eeuwige Leven is niet een land aan gene zijde van de dood, waar de zon nooit ondergaat en waar geen einde is aan het getal der jaren. Het eeuwige Leven - ik kan het niet genoeg herhalen - is een toestand van de Ziel en niet een voortzetting zonder meer. Het is 's levens diepste waarheid, die zich openbaart in en om het wezen van de tot heiliging gekomen mens.

Pas op voor al die goedbedoelende mensen, zij het op politiek, sociaal, maatschappelijk, religieus of wetenschappelijk gebied. Want er is haast niets dat zoveel kwaad veroorzaakt als het "goede", het opzettelijk goede, het betweterige, verwaande goede, dat de mensen zo nodig, koste wat kost, opgedrongen moet worden. En staar je ook niet blind op die eeuwig rinkelende liefdadigheid die zich in deze landen in allerlei vormen aan ons opdringt. Die is niet veel meer dan een hoofdpijnpoeder voor de verwijfde migraine der mensheid."

"Laat jezelf niet meer voor de gek houden. Verlies de moed niet, maar bouw vol vertrouwen in je hart een altaar voor de onbekende God. De dag zal komen, dat Hij zelf het heilige vuur zal ontsteken op dit altaar dat je vol verwachting voor Hem zult hebben gebouwd. Naarmate meerderen onder ons zich daarop zullen toeleggen, zal de geur der paradijsbloemen dieper bespeurd worden in deze armzalige wereld van tijd en ruimte.
Er zal een onopzettelijke tederheid in deze mensen geboren worden, die van hen zal uitstromen, zonder aanzien des persoons. Deze machtige tederheid is de Eeuwigheidszon die schijnt over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. Dát is het onopzettelijk goede, dat het enig wáre goede is."
"Al zou men mij in ruil voor het verworven nieuwe leven alles aanbieden wat maar begeerlijk is in deze wereld, met de belofte dit voor altijd onbeperkt te mogen genieten, ik zou er hartelijk om lachen en de hele zaak op de mesthoop gooien."

J. Anker Larsen

Zielendans

O Ziel, dans Uw eeuwige dans
in eigen schemerglans
in eigen bloementuin,
dans de muren der tijdelijkheid tot puin,
dans u, met het lichaam
van tere ijdelheid,
tot een ijle dans tesaam
op het ritme der oneindigheid.

Ziel, dans U in het lichaam uit
op zacht vioolgeluid
op violette bloemenzee,
dans het lichaam naar den einder mee,
dans in het aardse leven
op muziek van het onhoorbaar zingend Heelal,
dans op het ritmeleven
van het Zielen-Al.


Karel Dammerman

Het ik spreekt tot de ziel

Mijn metgezel, ik weet: mijn talmen en twijfel scheppen licht en duister, warmte en kou, droogte en vochtigheid. Bliksemsnel heeft de wereld met zijn duizend stemmen en zijn blinde razernij ons onttrokken aan inzicht ’s bescherming.

Ik ben er weer, een in eenzaamheid verloren ik, en u bent weer ver weg, verborgen in een nevel. Maar trillend van herinnering stijgt uw zuchten, uw roepen vol verlangen op, vernieuwd, machtiger dan ooit.

Eindelijk ben ik echt bereid met u te versmelten, volkomen in u op te gaan! Waarvoor zou mijn hart nog bang zijn, nu u erin verblijft, U, die de edele parel van de grote liefde bent? Zelf kon ik nooit de ware Liefde geven; door u ga ik vermoeden wat die Liefde is. Uw Liefde zal mijn voelen en denken temmen.

Ik wil leren zwijgen tot ik alleen nog zwijgen ben. Door mijn volkomen zwijgen kunt u het sterrenlied weer horen. Alles wat leeft, zal met u luisteren, en mijn daden getuigen van uw Liefde. O, mijn kostbaar kleinood, uw vreugde doet gouden bloesem in mijn hart ontluiken en verandert haar in Licht.

Wat Licht is, kan wederkeren tot het Licht!

Vermaning van de Ziel

Ik ben een druppel uit de grote oceaan van liefde.

Hoort u, mijn gezel, hoe Hij mij troost?

Hul u dan in zwijgen en luister goed!...

De Geest van Liefde spreekt tot de Nieuwe Ziel: Uw zuchten, mijn geliefde, moet verkeren in vreugdezang, uw gevangenschap in vrijheid.

U bent eenzaam onder de kinderen van de aardse duisternis, terwijl u broederlijk bent verbonden met de Zonen van het Licht...

De ether, die alle werelden doordringt, is vervuld van Mijn klanken.

Wie deze klanken hoort, verneemt het lied der vrijheid.

Hij voelt hoe vreugde vibreert in bergen, hoe vurig ruisen door de luchten gaat.

Hij voelt, hoe ijzeren kettingen worden verbroken, en smacht naar vurige vleugels om hem door Mijn wijde hemels te voeren.

Hoe zou u, Mijn geliefde, die hemelschatten toch ontvangen als u niet al wat aards is zou kunnen prijsgeven?

Een nieuw hemels gewaad kunt u slechte dragen, als dat wat van de oude aarde is door u wordt afgelegd.

Vermaning van de Ziel

U kent mij niet, en u kent uzelf niet.

Nog minder kent u Hem, die ik mijn Geliefde noem.

Hem is mijn verlangen, mijn zuchten in uw hart,

Hij heeft vele namen, maar niemand die Zijn ware naam spreekt.

Hij beweegt de sterren maar zelf beweegt Hij niet.

Uit één vonk van Zijn Liefde ontstaat een universum.

Hij is het Licht waaraan mijn liefde ontvlamt.

Hij is Het, waarin wij onszelf en alle werelden herkennen.

Citaat uit Hermes: vermaning van de Ziel.

Crystalserie Rozekruispers Haarlem.

Het ik spreekt tot de nieuwe ziel.

O, ziel, mijn geheimzinnige metgezel, ontelbare malen ademde mijn hart uw woorden uit – als witte vogels in de vlucht naar licht, geboren in het dal van het verlangen tussen rotsen van duisternis.

Ik luisterde en luisterde, wilde alleen maar luisteren vanaf mijn kinderdagen.

Zo hoorde ik de bergen steunen, gras en bloemen zachtjes fluisteren, dieren jammeren, winden strijden, wateren klagen en ‘s nachts de oneindige stilte in het sterrenrequiem.

Begerig zochten mijn ogen toch overal schoonheid en zij ontdekten haar in de majesteit van de bergen, in de dans van de winden, in geur en kleurenspel van bloesems, in de rijkdom van de dierenwereld en in de oneindige sterrenglans van het Al, ja, zelfs in de werken van de mensheid en al het komen en gaan.

Als een prachtige versierde zaal met een rijk gedekte tafel verscheen mij de wereld.

Al mijn zintuigen waren bereid te ontvangen.

Maar hoe vreemd: terwijl ik mij aan haar schatten laafde, proefde ik bitterheid.

Terwijl ik geborgenheid vond bij de mensen, bespeurde ik oneindige eenzaamheid.

Slechts geleidelijk leerde ik u en de stem van mijn verlangen onderscheiden van mijn begeren en ik leerde begrijpen: Terwijl ik begerig de schatten van de wereld ontving verkeerde u in de grootste nood.

Illustratie: Pieter D. Torensma