Sprokkels

Ik weet een planeet, waar een vuurrode meneer woont. Hij heeft nooit aan een bloem geroken, nooit naar een ster gekeken. Hij heeft nooit van iemand gehouden maar altijd alleen maar optelsommen gemaakt. En net als jij zegt hij de hele dag: "Ik ben een ernstige man. Ik ben een ernstige man." En dan zwelt hij van trots. Maar dat is geen man, dat is een paddenstoel!

Antoine de Saint-Exupery

De Kleine Prins

Grote mensen houden van cijfers. Wanneer je hun vertelt van een nieuwe vriend vragen ze nooit het belangrijkste. Ze zeggen nooit: 'Hoe klinkt zijn stem? Van welke spelletjes houdt hij het meest? Verzamelt hij vlinders?' Maar ze vragen: 'Hoe oud is hij? Hoeveel weegt hij? Hoeveel broertjes heeft hij? En hoeveel verdient zijn vader?' Dan pas vinden ze dat ze hem kennen. Als je tegen de grote mensen zegt: 'Ik heb een prachtig huis gezien van rose baksteen, met geraniums voor de ramen en duiven op het dak...' dan kunnen ze zich dat huis niet voorstellen. Je moet zeggen: 'Ik heb een huis van vijftigduizend gulden gezien' Dan roepen ze: 'Wat mooi!'

Zo zijn ze nu eenmaal. Je moet het ze maar niet kwalijk nemen. Kinderen moeten veel geduld hebben met de grote mensen.

– Antoine de Saint-Exupéry

De Kleine Prins - Antoine de St. Exupery

De vos werd stil en keek het prinsje lang aan: 'Alsjeblieft, wil je me tam maken?' zei hij.
'Ja, dat wil ik wel,' antwoordde de kleine prins, maar veel tijd heb ik niet.
Ik moet vrienden ont­dekken en allerlei dingen leren kennen.'
'Alleen de dingen die je tam maakt, leer je kennen,' zei de vos.
De mensen hebben geen tijd meer iets te leren kennen.
Ze kopen dingen kant en klaar in winkels.
Maar doordat er geen winkels zijn die vrienden verkopen, hebben de mensen geen vrienden meer.
Als je een vriend wilt, maak mij dan tam!'

De Kleine Prins

Ik heb altijd van de woestijn gehouden.

Men gaat op een duin zitten.

Men ziet niets en hoort niets.

En toch straalt er iets in de stilte...

'De woestijn is zo mooi doordat er ergens een put verborgen is’, zei de kleine prins.
Tot mijn verbazing begreep ik ineens die geheim­zinnige uitstraling van het zand.

Toen ik een klein jongetje was, woonde ik in een oud huis waarvan de legende zei dat er een schat begraven lag.

Niemand had hem wel ooit ontdekt of er zelfs naar gezocht.

Maar toch betoverde hij het hele huis.
Mijn huis verborg een geheim in de diepte van zijn hart.

'Ja,' zei ik tegen het prinsje, 'of het nu een huis is, sterren of de woestijn - hun werkelijke schoon­heid is onzichtbaar.'