Het lied der rozen

Roode rozen zijn als harten,
Waarin sterke liefde bloeit;
Roode rozen zijn als harten,
Die in trots het leven tarten,
Als geluk tot leed vergroeit.

Rose rozen zijn als de uren
Van een leven kalm en goed;
Rose rozen zullen duren
Door de zomerzonne-uren
Eer de dood hen welken doet.

Witte rozen zijn als zielen
Van wie zijn verstild in leed...
Witte rozen zijn als zielen,
Die in deemoed huivrend knielen
Als hun het geluk ontgleed.

Elke roos is een groot wonder,
Buiten of in stille woon;
Altijd is een roos verkonder
Van 't ontroerend levenswonder,
Elke roos is smartlijk schoon.


Tony de Ridder (1886-1971)
uit: Witte wegen (1922)

Het leven van een bloem

Vanuit een bladkring schuchter als een kind,

waagt zij het amper om zich heen te speuren,

weet zij zich door een golf van licht omringd,

vat niet hoe dag en zomer blauwer kleuren.

Wind, vlinders en het licht lokken aan;

glimlachend voor het eerst toont zij het leven

haar bange hart en leert zich overgeven

aan drommen dromen van een kort bestaan.

Nu lacht zij honderduit, haar kleuren gloeien,

goud zwelt het stuifmeel in de helmknop al,

zij leert hoe zwoele middagzon kan schroeien,

moe neigt zij naar het loof bij avondval.

Haar kelk gelijkt een rijpe vrouwenmond

die trilt wanneer ze aan de tijd gaat denken,

die lacht hoewel reeds op de achtergrond

verzadiging en bitter einde wenken.

Verschrompeld nu, gerafeld en verschoten

gaan blaadjes moe over de zaadrok hangen

en worden huiveringwekkend vaal,

het grote Mysterie houdt de stervende omvangen.

Hermann Hesse