Omstreeks

"Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
verdwaald geraakt in levens donker woud,
maar mij heeft geen aardsche wijsheid ontvouwd
den weg uit smart en twijfel, noch gedragen

omhoog, en geen hemelsche oogen zagen
neer op mij, vanwaar hoog're klaarte blauwt
m'in teed're zorg omwakend, en met stage
stralen heffend naar waar men waarheid schouwt.

Mij leidt geen gids, als het eigen gemoed,
mij schoort geen steun, dan d'enk'le trouwe handen
die mij opbeuren als de kracht bezwijkt;

mij sterkt geen afgezant uit beet're landen
dan soms het ruischen, als een vleugel doet,
van zachte hoop die langs mijn wangen strijkt."

Henriëtte Roland Holst-van der Schalk (1869 - 1952)
Uit: De vrouw in het woud

Verenen met het algemeen geheel

Sterven is niet alsof een beker

aan scherven valt;

't is niet of een snoer knapt

en de kralen verloren gaan.

Het donker zegepralen

van het niet-zijn over het zijn

is het niet.

Sterven; 't is van de kleine beek

het uitmonden in oneindige wateren,

het is verenen van het kleine deel

met het algemeen geheel.

Henriëtte Roland Holst