Eenzaamheid

De mens is eenzaam tot en met zijn dood.
Nooit is één liefde, nooit één vriendschap klaar,
En, zelfs geboren uit dezelfde schoot,
Zijn wij nog vreemden voor elkaar.

Wat weet ik van mijn zuster en mijn vader,
Wat van mijn moeder en mijn eigen kind?
En is mijn vrouw mij altijd zoveel nader
Dan de arme meid voor 't eerst bemind?


Nooit kan een hart een ander overwinnen;
Van lief tot minnaar en van mens tot mens
Kunnen wij nooit geheel volmaakt beminnen;
Er is altijd een kloof, een grens.

't Is niet eens zeker dat de dood verenen
Kan wat het leven onmeedogend scheidt,
En er bestaat niet, van Parijs tot Wenen,
Een koffiehuis 'In de Eenzaamheid'!

Jan van Nijlen

Verzen - Jan van Nijlen

I
De boodschap
Avond aan avond roept een onbekende
vogel die zingt mij naar het open raam.
Waarheen ik ook mijn zoekende oogen wende,
ik zie hem nooit, ik ken niet eens zijn naam.

Is er misschien nog een geluk te grijpen
in de belofte van die late stem?
Een vogel roept en, zonder te begrijpen,
ben ik in droom den ganschen nacht bij hem.

II
Wanneer?
Wanneer zal ik, in 't warme gras gezeten,
en in den gloed van een laat middaguur,
Bevrijd van alles wat ik wou vergeten,
genezen van de drift naar avontuur,

Den vrede vinden van dat eenig uur
waarop de geest, verwonnen en bezeten,
Niet langer strijd voert tegen de natuur
maar 't lichaam wegzendt naar den boord der Lethe?

Aan zee - Jan van Nijlen

Blauw daalt de nacht over de zee,
Ik rust in het nog warme zand.
De last van een heimwee naar een ander land
Bracht ik hier op mijn schouders mee.

Dat geruis, dat langoureuze geruis
Dat eenmaal Odusseus bekoorde,
Ik wou liever dat ik het niet hoorde,
Het hoort zo weinig in mijn leven thuis.

Waar kan men eigenlijk beter thuis zijn
Dan in het land waar men vandaan komt?
Misschien zal ik eerst werkelijk thuis zijn
Als de dood, onverwacht, op mij aankomt.