Vogelvrij

Sprokkels

Ik bin erchtinkend oangeande minsken, dy’t grut wurden binne yn in tonne en noait oars dien hawwe as troch in gatsje sjen.
Douwe Kootstra

Ik wantrouw mensen die groot zijn geworden in een ton, en nooit iets anders hebben gedaan dan door een gaatje kijken.

Hûs fan stilte

Lit ús in hûs fan stilte bouwe,
mei muorren fan leafde
en in dak fan frede,
mei keamers fol blydskip
en in tún,
in tún
mei wat ljocht
en wat skaad,
mei wat sjongende fûgels
en in slûgjende kat op it paad.

Lit ús in hûs fan leafde bouwe,
mei muorren fan begryp
en in dak fan fertrouwen
en in hiem om te sintsjen
en keamers,
keamers
om yn te ferdwinen,
elkoarren te sykjen,
elkoarren te finen

Lit ús in hûs fan stilte bouwe.

Tsjits Peanstra

Vijf jaar in Friesland

Nei in grinsleaze waarmte

Soest opstige fan 'e kâlde grûn

it ierdske lizze litte

de dei ôfskodzje

it smûgjend bestean skjinwaaie.

Woest dy bleatjaan

oan streamen fan ier ljocht

yn in nije kosmos

- blau, sjoch hoe blau -

woest dy iepenteare

yn loften fan libben.

Kinst net loskomme

del slacht de dei

yn domwei fuortbestean

bist bûn yn 'e sirkel

fan koartsichtigens

kinst net frij wurde

fan tefolle ierde.

Koest mar opstige út de âlde grûn

en wolkens iepenbrekke

nei in grinsleaze waarmte.

Naar een grenzeloze warmte

Je zou opstijgen van de koude grond

het aardse laten liggen

de dag afschudden

het zelfvoldane bestaan schoonwaaien.

Je wilde je blootstellen

aan stromen van vroege lucht

in de nieuwe kosmos

- blauw, zie hoe blauw –

je wilde je openvouwen

in luchten van leven.

Je kan niet loskomen van

de dag slaat neer

in domweg voortbestaan

je bent gevangen in een cirkel

van kortzichtigheid

je kunt niet niet vrij worden

van teveel aarde

Kon je maar opstijgen uit de oude gronden

wolken openbreken

naar een grenzeloze warmte.

Jelle Bangma (1955-) De twadde sirkel – gedichten en ferhalen, Frysk en Frij, Ljouwert 1993.

Hie ik in beam west Theun de Vries

Hie ik in beam west

Dan hie ik stean wollen

Oan ien fan dy lytse tsjerkhôven

Omheind efter mânske liguster.

Dêr komme hja dan sneintemiddeis

Om nei de sarken te sjen,

Wat wylde gerzen wei te roppen

Of moas fan in namme te skrabjen.

Ik woe harren wat tanúnderje

Sûnder dat se it fernamen,

En ien dy't it langst bleau

Ienlik, ûnferweechlik op har bank,

Dimmen beskaadzje.

Theun de Vries (1907-2005)