Liefde

Vogelvrij

De Brug naar de Eeuwigheid

Hoe vaak gebeurt het niet dat de een omhoog probeert te gaan terwijl de ander naar beneden wil? De een loopt naar voren, de ander zorgt dat ze na elke twee stappen naar voren, drie stappen naar achteren gaat. Je kunt beter leren om alleen gelukkig te zijn, dacht ik, en van mijn vrienden en mijn kat te houden, je kunt beter wachten op een man die nooit zal komen dan dat je zo'n waardeloos compromis zou sluiten.

Degene die we zoeken is iemand die sloten heeft waar onze sleutels in passen, en sleutels die op onze sloten passen. Als we het aandurven om de sloten open te maken, komt onze waarachtigste persoonlijkheid te voorschijn en kunnen we in alle oprechtheid onszelf zijn; we kunnen bemind worden om wie we zijn en niet om wie we pretenderen te zijn. Ieder ontsluiert het beste in de ander. Wat er verder ook om ons heen verkeerd gaat, bij die ene zijn we veilig in ons eigen paradijs. Onze partner is iemand die onze diepste verlangens met ons deelt en die naar dezelfde dingen streeft. Wanneer we twee ballonnen zijn, en we gaan samen omhoog, dan is de kans groot dat we de juiste persoon hebben gevonden. Degene die we zoeken is degene die ons leven tot leven wekt.'



Bron: De brug naar de Eeuwigheid – Richard Bach

De Brug naar de Eeuwigheid

'De dingen om ons heen - huizen, auto's, banen - dat zijn decors, dat zijn decors voor onze liefde. De dingen die we bezitten, de huizen waar we in wonen, de gebeurtenissen in onze levens: lege decors.

Wat is het gemakkelijk om decors na te jagen en het echte leven te vergeten! Het enige dat telt, aan het eind van een verblijf op Aarde, is hoe goed we van iemand konden houden, wat was de kwaliteit van onze liefde?'


Bron: De brug naar de Eeuwigheid – Richard Bach

De Brug naar de Eeuwigheid

Ik weet bijvoorbeeld intuïtief dat wij schepsels van licht en leven zijn, niet van de blinde dood. Ik weet dat wij niet samen uit de tijd en de ruimte zijn weggeslingerd, onderworpen aan miljoenen veranderende plaatsen en tijden, goede en slechte dingen. Het idee dat wij lichamelijke wezens zijn die afstammen van oercellen in voedingssoepen, dat idee doet mijn intuïtie geweld aan, het stampt er met voetbalschoenen overheen.

Het idee dat wij afstammen van een jaloerse God die ons uit stof heeft geschapen en ons daarna heeft laten kiezen tussen knielen-èn-bidden en hel-en-verdoemenis, dat vind ik nog veel erger. Geen enkele fee uit mijn slaap heeft ooit zulke ideeën overgeleverd. In mijn ogen is het hele idee van het afstammen verkeerd.


Bron: De brug naar de Eeuwigheid – Richard Bach

Liefde is ...

Liefde is als een voorjaarsbriesje, als het opsteekt voert het heerlijke zoete geuren aan. Daarna gaat het weer liggen. Wanneer het opsteekt, denk je dat het eeuwig duren zal. En dat gevoel is zo sterk dat je er geen moment aan twijfelt. In vaste overtuiging en zonder enige terughoudendheid beloof je van alles, en je beminde doet dat ook, zonder in te zien dat het een voorjaarsbriesje is. Het komt vanzelf en het verdwijnt vanzelf. Je hebt het niet in de hand. Je kunt het niet in je handpalm opsluiten. Je kunt de frisheid voelen wanneer je je hand openhoudt. Maar wanneer je je hand sluit is er geen briesje meer; weg is de koelte, weg is de geur.

Liefde is een psychologisch proces, het hangt helemaal van jou af. En omdat het helemaal van jou afhangt maakt het je bang, je kunt fouten maken.


uit: Osho, Het kleine abc van liefde

Ondanks alles

Mensen zijn onredelijk, onlogisch en egoïstisch
..Maar blijf van hen houden, ondanks alles.

Als je het goede zoekt, zullen mensen je beschuldigen van egoïsme en verkeerde motieven.
..Maar blijf het goede zoeken, ondanks alles.

De goede dingen die je vandaag doet, kunnen morgen alweer vergeten zijn.
..Maar blijf goede dingen doen, ondanks alles.

Eerlijkheid en oprechtheid maken je kwetsbaar.
..Maar blijf eerlijk en oprecht, ondanks alles.

Mensen houden van succes en lopen alleen geslaagde mensen achterna.
..Maar loop ook eens mislukkelingen achterna, ondanks alles.

Wat u jarenlang met moeite hebt opgebouwd, kan in een dag weggevaagd worden.
..Maar blijf bouwen, ondanks alles.

Mensen hebben soms hulp nodig, maar kunnen zich tegen u keren als u hun daadwerkelijk helpt.
..Maar blijf hen helpen, ondanks alles.

Als u in het leven overal uw beste beentje voor zet, krijgt u soms de wind van voren.
..Maar blijf uw beste beentje voor zetten, ondanks alles.

Dit gedicht hing op de muur van het weeshuis in Calcutta, dat moeder Theresa heeft opgericht.
-De schrijver is anoniem-

Liefde

Je hebt om vergankelijke liefde geroepen, ik heb je vergankelijke liefde gebracht. Want ik ben niet op aarde gebleven om te nemen: ik ben gebleven om te geven - ieder wat hij verlangt. Alleen weten de mensen niet wat hun ziel verlangt. Als ze het wisten, waren zij ziende.

Jij hebt in de salon der illusies van de wereld naar nieuwe ogen verlangd om de dingen van de wereld in een nieuw licht te zien. Herinner jij je niet dat ik gezegd heb dat je eerst je oude ogen uit je hoofd moest huilen voordat je nieuwe kon krijgen?

Jij hebt verlangd naar kennis - ik heb je het dagboek van een van de mijnen gegeven, die hier in dit huis geleefd heeft toen zijn lichaam nog vergankelijk was.

Eva heeft naar onvergankelijke liefde verlangd: die heb ik haar gegeven - en die zal ik om harentwille ook aan jou geven. Vergankelijke liefde is een spookachtige liefde.

Waar ik op aarde een liefde zie ontluiken die boven de liefde tussen spookgestalten uitgroeit, daar spreid ik mijn handen als beschuttende takken boven hen uit, ter bescherming tegen de dood die zijn vruchten wil plukken, want ik ben niet alleen het fantoom met het groene gezicht, ik ben ook de eeuwig groenende boom.

Gustav Meyrink

De Liefde

Verwar de liefde niet met de waanzin van het bezit, dat het ergste lijden met zich meebrengt. Want, in tegenstelling tot de algemene mening, doet de liefde niet lijden. Maar de drift tot eigendom, die het tegendeel is van de liefde, doet lijden... De waarachtige liefde begint daar waar je niets meer terugverwacht. En als de oefening van het gebed zo belangrijk lijkt te zijn om aan de mens de liefde voor de mensen te onderwijzen, dan is dat vooral omdat het gebed geen antwoord ontvangt. Dankzij het stilzwijgen van God is het gebed een oefening van de liefde... Ik herken de waarachtige liefde hieraan dat zij niet gekwetst kan worden...

Antoine de Saint-Exupéry

Over 'liefde'

"De dag waarop de mensen geleerd hebben lief te hebben zonder wederliefde te verwachten, zullen zij vrij zijn en ze zouden veel met deze vrijheid kunnen doen. Maar hechten zij zoveel belang aan hun vrijheid? Ze zeggen natuurlijk van wel, maar in werkelijkheid doen ze alles om zich vast te ketenen. Je zou zelfs zeggen dat de vrijheid hen zwaar valt, dat deze hen verveelt, dat zij niet weten wat ze ermee aan moeten. Terwijl men met het tegenovergestelde, zelfs met tegenslagen, tenminste weet wat te doen: ja, lijden, klagen, huilen… Wel, dat is niet iets om prat op te gaan.

De discipel moet leren het probleem van de liefde op te lossen door het essentiële te begrijpen, en dat is alle wezens lief te hebben, dag en nacht, zoals de zon haar liefde door de ruimte stuurt zonder zich af te vragen bij wie deze liefde terecht zal komen – niemand en iedereen – en vooral niet of er wezens zullen zijn die deze liefde zullen beantwoorden.

Waar het om gaat is dat deze energie, die uit de Hemel komt, door ons heen gaat, want juist deze vervult ons, brengt ons in verrukking en inspireert ons. De dag waarop je dat zult hebben begrepen en in staat bent het te beleven, zul je werkelijk vrij zijn. "

Omraam Mikhaël Aïvanhov

Sprokkels

Als er een leegte in je leven is,
vul die dan met liefde.
Houd je niet bezig met de reden
waarom je liefhebt.
Liefde is zelf een doel.
Beschouw jezelf niet als incompetent
omdat je genegenheid niet wordt beantwoord.
Liefde is haar eigen beloning.

Amado Nervo

Over 'liefde'

"Wat er ook gebeurt, vergeet nooit dat de mensen je broers en zusters zijn, en zoek uit hoe je hen kunt helpen en hun jouw liefde kunt tonen, zonder daar ook maar iets voor terug te verwachten. Omdat je in feite daarvoor al beloond bent door die innerlijke verruiming en warmte die je vervult als je liefhebt.
Dat is een grote beloning, er bestaat geen grotere in het leven.
Want jouw hart is dan als een rivier, een bron van levend water.
De mensen verwachten altijd beloond te worden voor het goede dat ze hebben gedaan. Maar zij die het geheim van de liefde hebben begrepen, verwachten dit niet. Zij denken er zelfs niet aan dat men hun iets terug kan geven, want ze smaken al een geluk dat elk voorstellingsvermogen te boven gaat.

Aangezien het hun aan niets ontbreekt, verwachten ze niets; zij zwemmen in vreugde, ze stralen, en zo winnen zij het vertrouwen van talloze vrienden.
Waar zul je een grotere beloning vinden dan deze?"

Omraam Mikhaël Aïvanhov

De Liefde

De liefde heeft een schone hof
in eenheid toebereid,
door Vrede's teed're hand gesteund,
door Waarheids Licht gewijd.
De Wijsheid gaat er zeeg'nend rond,
de Vreugde zingt God's Woord.
En wie de hof ook binnentreedt,
vindt Vrijheid aan de Poort!

Dan trekt de Liefde, onvervaard,
uit in de wereldnacht.
Zij weet, dat in elk mensenhart,
een reine Roze wacht!
Zij plukt en plukt, haar armen vol,
snelt met hen naar Haar hof,
en plant ze allen één voor een,
voor eeuwig, tot Gods Lof!

Uit Mozarts ‘Zauberflöte’

Paulo Coelho - De Alchemist

Op hetzelfde moment was het alsof de tijd stilstond en de ziel van de wereld zich met geweld openbaarde aan de jongen. Toen hij haar zwarte ogen zag, haar lippen die aarzelden tussen een glimlach en stilte, begreep hij het belangrijkste en meest wijze deel van de taal die de wereld sprak en die alle mensen van de wereld in hun hart konden verstaan. En dat deel heette liefde, een gevoel dat ouder was dan de mensen en de woestijn, en dat desondanks altijd weer met onveranderlijke kracht de kop opstak waar twee blikken elkaar kruisten, zoals die twee daar bij de waterput. Haar lippen besloten ten slotte te glimlachen, en dat was een teken, het teken waarop hij zonder het te weten zo lang gewacht had, dat hij had gezocht bij de schapen en in de boeken, in het kristal en de stilte van de woestijn.
Daar was de zuiverste taal van de wereld, zonder enige uitleg, want het heelal had geen uitleg nodig om zijn weg door de eindeloze ruimte voort te zetten. Alles wat de jongen op dat moment begreep, was dat hij tegenover de vrouw van zijn leven stond, en voor haar zou ongetwijfeld hetzelfde gelden. Hij wist dit zekerder dan wat ook ter wereld, ook al hadden zijn ouders en de ouders van zijn ouders altijd gezegd dat je elkaar eerst goed moest leren kennen en genoeg geld bij elkaar moest sparen voor je ging trouwen. Wie zoiets zei had waarschijnlijk nooit kennis gemaakt met de universele taal, want als je je daarin verdiept, begrijp je al gauw dat er op iedereen iemand wacht, waar ook ter wereld, midden in de woestijn of in een grote stad. En wanneer die twee mensen elkaar tegenkomen en hun blikken elkaar kruisen, verliezen verleden en toekomst ieder belang en bestaan alleen dat ene moment en die onvoorstelbare zekerheid dat alles onder de zon geschreven is door dezelfde hand.

EEN LICHTSTRAAL VAN DE ZON

Alle smart wordt geboren uit het feit dat men het leven niet absoluut vrij door zich heen laat stromen. Pijn werd uitgevonden door een mensheid die haar supe­rioriteit over het leven, of met andere woorden over een volmaakte gedachte, wilde bewijzen. Pijn en droefenis zijn jullie alarmsignaal, het teken dat je de fout begaat om koste wat het kost te tonen wie je denkt te zijn en wat je kunt doen.

Mannen en vrouwen, zie je, zijn constant op zoek naar een publiek dat het beeld van hun eigen grootsheid weerkaatst. Koste wat het kost willen ze applaus krij­gen van het leven; ze willen dat het leven absoluut iets denkt over hen. Dit gedrag wordt door ieder van jullie gevoed, zelfs binnen de bescheidenheid van een kloos­ter. Als een kluizenaar er niet op uit is om bewonderd te worden door de massa, hoopt hij toch stilletjes dat God hem zal opmerken; zodoende bevestigt hij de wet van het getal twee, de wet van het leven tegenover zijn eigen persoonlijkheid.

Aan die kwaal lijden jullie: de verering van de twee. Die vergissing heeft haar werk gedaan, maar nu maan ik jullie om jullie innerlijke re­denaties om te gooien.

Er is niet jullie én het leven; er is niet jullie én de ande­ren, er is zelfs niet jullie én het Grote Al dat men God noemt. Er is een enkele elementklank, elementlicht waarvan jullie deel uitmaken, maar die uit elkaar spat zodra het mentale de pretentie heeft om het te ontle­den, te omvatten, te beoordelen en zich er uiteindelijk aan te onttrekken.

Het goddelijke geeft jullie leven, maar jullie geven ook leven aan het goddelijke. Dit hoeft jullie niet te shocke­ren als je de eenheid van alle manifestatie begrijpt.

Anne en Daniel Meurois-Givaudan

Aan Liefde sterven

Sterf! Sterf!
Sterf aan deze liefde!
Als je aan deze liefde sterft
zal je ziel worden herboren.

Sterf! Sterf!
Wees niet bang te sterven
aan het bekende.
Als je sterft aan het vergankelijke
zul je het tijdloze ervaren.

Sterf! Sterf!
Doorbreek de ketenen
die je binden
aan de wereld van verslavingen.

Sterf! Sterf!Sterf
aan het onsterfelijke
en je zult de eeuwigheid binnengaan.

Sterf! Sterf!
Kom uit deze wolk tevoorschijn.
Als je de wolk afschudt,
zul je een stralende maan zijn.

Sterf! Sterf!
Sterf aan de herrie en de drukte
van de alledaagse beslommeringen.
In de stilte van liefde
zul je de levensvonk vinden.

Rumi, 1260

Sprokkels

Elke liefde bevat ook angst: de angst voor de scheiding van wie/wat je lief hebt.
Een kind vreest gescheiden te worden van zijn ouder, een liefhebbend iemand vreest de scheiding van zijn geliefde, het lichaam vreest gescheiden te worden van de ziel, en de ziel vreest scheiding van diens Hogere Bron.
Wat heb je dan lief?
Bekijk je zorgen en je zal zien wat je lief hebt... Ben je helemaal in beslag genomen door financiële zorgen en zakelijke planningen, dan heb je de materiële wereld lief, omdat je in de materiële wereld gelooft als de bron waaruit als je goeds kan komen. Je zorgen bestaan dan uit angst om van het materiële goed gescheiden te worden.
Hang aan je ware Hogere Bron, en je hart zal geen plaats hebben voor angsten voor deze wereld.

Rebbe Menachem Mendel Schneerson

1 Korinthiers 13 - Zuid-Afrika

1 KORENTE 13

Al sou ek die tale van mense en van ingele praat,
Maar ek het die liefde galoop geruil vir die haat,
Dan het ek net 'n raaslike paraffienblik gekom raak.

Al was ek so slim dat ek nuwe goeterse kan maak,
Maar ek het die Jirre se liefde buite in die son gelat lê,
Dan is ek niks, hoor wat ek hierdie vandag vir jou sê.

Al gee ek my hele bokke weg, net om te die eer te hê,
Dan sal hierdie dinge my nou nog niks gepataal het nie,
As ek nie die liefde uit die jimmel kan geloop haal het nie.

Die regtige liefde dié se bek is nooit dik nie,
Jy sien hom nie skinner en jy hoor hom nie klik nie,
Hy skrywe die kwaad ok nie in boekietjies op nie.

Die liefde maak alles mooi toe met hom se sawwe karos,
Tale dié hou op, voorspellings verdo en woorde raak los,
Maar die liefde, dié sal nou tot by die ewigheid toe net so bly staan.

Toe't ek nou 'n kind gewas het, toe't ek sos 'n kind gedink,
En vandag sien ek troewelte in die garra-waters blink,
Maar eendag sal ek die Jirre se hele waarlikheid kom weet.

En nou is dit die geloof en die hoop
en die liefde wat nou bly staan,
Maar net die liefde sal saam met my
na die Jirre se hemel toe gaan.



Die ou Griekwa vertaling
~Hans du Plessis

Gedichtenverzameling

Van al 't verdriet der aarde
is dit het grootste wel,
dat al ons heil zoo broos is
en de liefde een bedrieglijk spel.

Welk uw geluk moog' wezen,
vertrouw het geen andre hand:
als glasscherf krijgt gij 't weder,
al was 't van diamant.

En mint gij - min in stilte,
al waar 't een koningin!
Min om des minnens wonne,
maar nooit om wedermin.

Wie niet met zeven sloten
zijn schat bezegeld houdt,
hij wete 't: slechts koper krijgt hij
in ruil voor al zijn goud...

Van al 't verdriet der aarde
is dit het grootste toch,
dat alle heil zoo broos is,
en liefde - het brooste nog!

Pol de Mont.

Hermann Hesse – Peter Camenzind

Omstreeks die tijd begon ik op een andere manier te genieten van de stomme natuur en me anders tot haar te verhouden. Steeds weer zwierf ik door de prachtige om­geving van de stad, het liefst ging ik de Jura in. Ik zag steeds weer de bossen, bergen en weiden, de fruitbomen en het struikgewas ergens op wachten. Misschien op mij, maar in ieder geval op liefde.

En zodoende begon ik deze dingen lief te hebben. In mij streefde een sterk, smachtend verlangen naar hun stille schoonheid. Ook in mij baande zich een duister, diep leven en verlangen een weg omhoog en zocht naar bewustzijn, naar begrepen worden, naar liefde.

Veel mensen zeggen dat ze 'van de natuur houden'. Dat wil zeggen dat ze niet ongenegen zijn om zich van tijd tot tijd de bekoringen die zich aan hen voordoen te laten welgevallen. Ze gaan de natuur in en verheugen zich over de schoonheid van de aarde, vertrappen de weiden en rukken tenslotte bloemen en twijgen bij bos­sen tegelijk af om ze al vlug weer weg te gooien of thuis te zien verwelken. Dat is hun manier om van de natuur te houden. Ze herinneren zich deze liefde op zondagen als het mooi weer is en zijn geroerd door hun eigen goe­de inborst. Ze zouden die immers eigenlijk niet nodig hebben, want 'de mens is de kroon op de natuur.' Ach ja, de kroon!

Dus ik blikte steeds begeriger in de afgrond der din­gen. Ik hoorde de wind in vele toonaarden in de kronen van de bomen klinken, hoorde beken door ravijnen brui­sen en langzame, stille stromen door de vlakten trekken, en ik wist dat deze klanken Gods taal waren en dat het zoveel zou zijn alsof ik het paradijs terugvond, als ik deze duis­tere taal van oeroude schoonheid zou verstaan.

De boe­ken weten daar weinig over te vertellen, slechts in de Bij­bel staat het prachtige woord over het 'onuitsprekelijke zuchten' van de schepping. Toch vermoedde ik dat er te allen tijde mensen net als ik door dit onbegrepene ont­roerd waren, die hun dagelijkse werk hadden verlaten en de stilte hadden opgezocht om naar het lied van de schepping te luisteren, naar het trekken van de wolken te kijken en in radeloos verlangen hun aanbiddende armen naar het eeuwige uit te strekken, - kluizenaars, boetelin­gen en heiligen.