Paulo Coelho - De Alchemist

‘Er zijn drie soorten alchemisten,’ zei mijn meester. ‘Zij die vaag zijn omdat ze niet weten waarover ze praten; zij die vaag zijn omdat ze weten waarover ze praten, maar ook weten dat de taal van de alchemie zich tot het hart richt en niet tot het verstand.’

  ‘En wat is de derde soort?’ vroeg ik.

  ‘Zij die nooit van alchemie hebben gehoord, maar door hun manier van leven de steen der wijzen ontdekken.’

Ter illustratie van wat mijn meester bedoelde met de derde soort alchemisten, een verhaal dat hij mij zelf verteld heeft in zijn laboratorium.

  Eens besloot Onze-Lieve-Vrouw met het Kindje Jezus in haar armen terug te keren op aarde en een klooster te bezoeken. Trots hadden alle paters zich opgesteld in een grote rij, en een voor een traden ze voor de Heilige Maagd om haar eer te betuigen. Een droeg prachtige gedichten voor, een ander liet zijn miniaturen voor de bijbel zien, een derde somde alle heiligen op. En zo bewezen ze allemaal, monnik na monnik, eer aan Onze-Lieve-Vrouw en het Kindje Jezus.

  Helemaal achter in de rij stond een pater, de nederigste van het klooster, die nooit de geleerde boeken uit die tijd had bestudeerd. Zijn ouders waren eenvoudige mensen die in een oud circus in de buurt werkten, en alles wat ze hem hadden geleerd was een beetje jongleren.

  Toen hij aan de beurt was, wilden de andere paters de hommage beëindigen, want de ex-jongleur had niets belangrijks te melden en kon het imago van het klooster beschadigen. Maar ook hij voelde in zijn hart een immense behoefte om iets van zichzelf aan Jezus en de Heilige Maagd te geven.

  Beschaamd, de verwijtende blikken van zijn medebroeders in de rug, haalde hij een paar sinaasappels uit zijn zak en begon ermee te jongleren, want dat was het enige wat hij kon.

  Toen pas lachte het Kindje Jezus en begon in zijn handjes te klappen op schoot bij Onze-Lieve-Vrouw. En de Maagd stak haar armen naar hem uit en liet hem het kind even vasthouden.


Bron: Paulo Coelho - De Alchemist

Paulo Coelho

Een man besloot een kluizenaar op te zoeken die, zo was hem verteld, niet ver van het klooster te Sceta leefde. Na doelloos in de woestijn gedoold te hebben, vond hij de monnik.
’Ik zou graag weten wat de eerste stap op de spirituele weg is’, zei hij.
De kluizenaar bracht hem bij een kleine bron en vroeg hem naar zijn spiegelbeeld in het water te kijken.
De man probeerde dit, maar telkens hij probeerde, gooide de kluizenaar steentjes in het water, die het oppervlak verstoorden.
‘Ik zal mijn gezicht nooit kunnen zien, als je steentjes in het water blijft gooien.’, zei de man.

‘Net zoals het voor een man onmogelijk is om zijn spiegelbeeld te zien in troebel water, is het onmogelijk God te zoeken als je geest angstig is voor de zoektocht', zei de monnik. ‘Dat is de eerste stap!’

Paulo Coelho - De Alchemist

Op hetzelfde moment was het alsof de tijd stilstond en de ziel van de wereld zich met geweld openbaarde aan de jongen. Toen hij haar zwarte ogen zag, haar lippen die aarzelden tussen een glimlach en stilte, begreep hij het belangrijkste en meest wijze deel van de taal die de wereld sprak en die alle mensen van de wereld in hun hart konden verstaan. En dat deel heette liefde, een gevoel dat ouder was dan de mensen en de woestijn, en dat desondanks altijd weer met onveranderlijke kracht de kop opstak waar twee blikken elkaar kruisten, zoals die twee daar bij de waterput. Haar lippen besloten ten slotte te glimlachen, en dat was een teken, het teken waarop hij zonder het te weten zo lang gewacht had, dat hij had gezocht bij de schapen en in de boeken, in het kristal en de stilte van de woestijn.
Daar was de zuiverste taal van de wereld, zonder enige uitleg, want het heelal had geen uitleg nodig om zijn weg door de eindeloze ruimte voort te zetten. Alles wat de jongen op dat moment begreep, was dat hij tegenover de vrouw van zijn leven stond, en voor haar zou ongetwijfeld hetzelfde gelden. Hij wist dit zekerder dan wat ook ter wereld, ook al hadden zijn ouders en de ouders van zijn ouders altijd gezegd dat je elkaar eerst goed moest leren kennen en genoeg geld bij elkaar moest sparen voor je ging trouwen. Wie zoiets zei had waarschijnlijk nooit kennis gemaakt met de universele taal, want als je je daarin verdiept, begrijp je al gauw dat er op iedereen iemand wacht, waar ook ter wereld, midden in de woestijn of in een grote stad. En wanneer die twee mensen elkaar tegenkomen en hun blikken elkaar kruisen, verliezen verleden en toekomst ieder belang en bestaan alleen dat ene moment en die onvoorstelbare zekerheid dat alles onder de zon geschreven is door dezelfde hand.

Paulo Coelho - Brida

Aan ons, vrouwen, werd iets toevertrouwd wat veel sub­tieler, veel zwakker is. Maar wel iets wat de kennis pas zin geeft: verandering. De mannen droegen de bodem vrucht­baar over aan ons en wij zaaiden vervolgens. En de grond veranderde in bomen en planten.
De grond heeft zaad nodig en het zaad heeft grond nodig. Het een heeft enkel zin samen met het andere. Hetzelfde doet zich voor bij de mensen. Wanneer de mannelijke kennis zich verbindt met de vrouwelijke verandering, dan ontstaat de grote magische verbintenis die we Wijsheid noemen.
Wijsheid is kennen en veranderen.'

Paulo Coelho - Brida

'Ik heb over de Donkere Nacht geleerd,' zei ze tegen het woud, dat nu een en al stilte was. 'Ik heb geleerd dat de zoek­tocht naar God een Donkere Nacht is. Dat het Geloof een Donkere Nacht is.'
Niets opzienbarends, zo bedacht ze, iedere dag in het le­ven van een mens is een donkere nacht. Niemand weet wat er de volgende minuut gaat gebeuren, en toch gaan de men­sen verder. Omdat ze vertrouwen hebben. Omdat ze Geloof hebben.
Of, wie weet, omdat ze het geheim dat in de volgende se­conde besloten ligt misschien niet begrijpen. Maar dat was volstrekt onbelangrijk - van belang was het besef dat zij het begrepen had.
Dat ieder moment in het leven een daad van Geloof was. Dat ze ieder moment kon bevolken met slangen en schor­pioenen, of met een beschermende kracht.
Dat er voor het Geloof geen verklaringen waren. Dat het een Donkere Nacht was. Dat zij het kon accepteren of niet.

Paulo Coelho - Aan degene

aan Shirin Ebadi (2003)

Zoals de Perzische dichter Rumi eens gezegd heeft:
Het leven is net alsof een koning je het land in gestuurd heeft om een welomschreven taak uit te voeren. Je gaat op weg en verricht talloze andere taken, maar als je nalaat die bepaalde taak uit te voeren die je was opgedragen, is het alsof je helemaal niets gedaan hebt. Een mens komt ter wereld om een bepaalde taak te verrichten, dat is zijn doel; als hij dat niet doet, zal hij helemaal niets hebben gedaan.

Aan degene die haar taak en haar doel heeft begrepen.

Aan degene die de weg voor zich bekeek en begreep dat het een moeilijke reis was.

Aan degene

die deze problemen allerminst onderschatte,

maar ze, daarentegen, manifest en zichtbaar maakte.

Aan degene

die de eenzamen laat merken dat ze niet alleen zijn,

die tegemoet komt aan hen die hongeren en dorsten naar recht,

die de onderdrukker een even slecht gevoel geeft als de onderdrukten.

Aan degene

die altijd haar deur laat open staan,

haar oren laat luisteren,

haar handen laat werken,

haar voeten laat lopen.

Aan degene

die de verzen van een andere Perzische dichter, Hafiz, belichaamt, als die zegt:

Nog geen zevenduizend jaar vreugde zijn zeven dagen verdriet waard.

Aan degene die hier vanavond is,

moge zij een zijn met ons allen,

moge haar voorbeeld navolging krijgen,

moge zij nog moeilijke dagen te gaan hebben,

zodat ze kan doen wat ze moet doen, zodat

de volgende generatie niet zal hoeven vechten voor wat al tot stand gebracht is.

En dat zij langzaam moge lopen,

want haar gang is de gang van verandering,

en verandering, echte verandering,

duurt altijd lang.

Bron: http://www.paulocoelho.com

Paulo Coelho - Op zoek naar de Waarheid

De duivel maakte net een praatje met zijn vrienden toen ze een man opmerkten die langs de straat wandelde. Ze zagen hem voorbijkomen en dan zich bukken om iets op te rapen.

- Wat heeft hij gevonden?- vroeg een van de vrienden.
- Een stukje Waarheid – antwoordde de duivel.

De vrienden waren zeer verontrust. Tenslotte zou een stukje Waarheid de ziel van die man kunnen redden – één minder voor de hel. Maar de duivel bleef onverstoorbaar kijken naar het gebeuren.

- Ben je niet verontrust? vroeg een van zijn gezellen.
- Hij vond een stuk van de Waarheid!

- Ik ben niet verontrust – antwoordde de duivel.
- Weet je wat hij zal doen met dit stukje? Zoals gewoonlijk zal hij een nieuwe religie stichten. En zo zal hij erin slagen om nog meer mensen af te brengen van de gehéle Waarheid.

Paulo Coelho
Welcome to Share with Friends - Free Texts for a Free Internet

Paulo Coelho

• Engelen zijn ‘liefde in beweging’. Zij rusten nooit, zij strijden om te groeien, en zij staan boven goed en kwaad. Liefde die alles wegbrandt, die alles vernietigt, die alles vergeeft. Engelen zijn gemaakt uit zulke liefde en zijn er tegelijk de boodschappers van.
  De Walkures
  
  Diepgaande toewijding aan een droom beperkt noch begrenst ons: integendeel, het bevrijdt ons. Zelfs een moeilijk, kronkelend pad kan naar het doel leiden, wanneer het maar tot het einde toe gevolgd wordt.
• Maktub
  
  We hoeven niet te weten ‘hoe’ of ‘waar’, maar er is één vraag die allen zouden moeten stellen, telkens we iets aanvangen: ‘Waarvoor doe ik dit?’
• De Walkures
  
  De mens dient zijn toekomst te kiezen en niet slechts te aanvaarden
• De vijfde berg
  

Paulo Coelho

• In zijn blog schrijft Paulo Coelho dat hij vindt dat zijn teksten vrijelijk moeten kunnen gedeeld worden op het internet (mits vermelding van de auteur). Met zijn woorden: 'Welcome to Share with Friends - Free Texts for a Free Internet'. Graag geef ik daar gevolg aan door hier af en toe een paar quotes van hem te plaatsen (na deze vertaald te hebben uit het Engels)

• Het hart lijdt nooit wanneer het op zoek gaat naar zijn droom, omdat elk moment van de zoektocht een stap dichterbij de ontmoeting met God en de Eeuwigheid is. (De Alchemist)

• Door een verandering aan te brengen in de manier waarop je de dagelijkse dingen verricht sta je toe dat een nieuw mens in jezelf gaat groeien (De Pelgrimstocht)

• Het is noodzakelijk om risico’s te nemen. We kunnen enkel op de juiste manier het wonder van het leven begrijpen wanneer we toestaan dat het onverwachte gebeurt. (Aan de oever van de Piedra huilde ik)

Sprokkels

Een dichter heeft ooit gezegd dat niemand een eiland is. Om de goede strijd te strijden hebben we hulp nodig. We hebben vrienden nodig, en als onze vrienden niet in de buurt zijn, moeten we van de eenzaamheid ons belangrijkste wapen maken. Alles om ons heen moet ons helpen de nood­zakelijke stappen te zetten om bij ons doel te komen. Alles moet een persoonlijke uiting zijn van onze wil om de goede strijd te strijden. Als we dat niet snappen, als we niet inzien dat we alles en iedereen nodig hebben, worden we arrogante strijders. En die arrogantie zal ons uiteindelijk de das om­doen, omdat we zo zelfverzekerd worden dat we de valkuilen op het slagveld niet zien.'

Paulo Coelho - De Pelgrimstocht naar Santiago

Afbeelding: William Blake

Quote by Paulo Coelho

And each man kills the thing he loves,
By all let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword.

(The Valkyries)

Bron

Sprokkels

Iedereen zoekt een volmaakte meester; maar meesters zijn nu eenmaal menselijk, al kunnen hun lessen goddelijk zijn – en dat is iets wat mensen moeilijk kunnen accepteren. Dat de leraar iets anders is dan de les, het ritueel iets anders dan de extase, degene die het symbool doorgeeft iets anders dan het symbool zelf. De Traditie is verbonden met de ontmoeting met de krachten van het leven, niet met de personen die haar doorgeven. Maar we zijn zwak: we vragen de Moeder om mensen die ons leiden, terwijl zij enkel zorgt voor de bewegwijzering van de route die we moeten gaan.Wee degene die zich een herder zoekt, en zich niet om zijn eigen vrijheid bekommert! De ontmoeting met de hoogste energie ligt binnen het bereik van iedereen, behalve van degenen die hun verantwoordelijkheid overdragen aan anderen. Onze tijd op deze aarde is heilig, we horen iedere minuut, iedere seconde te vieren.

Bron: Paulo Coelho - de Heks van Portobello

Sprokkels

Je mag nooit ophouden met dromen. De droom is het voedsel van de ziel, zoals eten het voedsel van je lichaam is. Vaak spatten je dromen uiteen en draaien je wensen op niets uit, maar toch moet je doorgaan met dromen, anders sterft je ziel.

Van alle manieren die de mens heeft uitgevonden om zichzelf pijn te doen, is de liefde de ergste. We lijden altijd omwille van iemand die niet van ons houdt, of iemand die ons heeft verlaten, of iemand die juist niet weg wil. Als we alleen zijn is dat omdat niemand om ons geeft, als we getrouwd zijn veranderen we het huwelijk in slavernij.

Toen de Zoon van God neerdaalde op aarde, bracht Hij de liefde. Maar omdat de mens liefde altijd verbindt met lijden en opoffering, werd Hij aan het kruis genageld. Anders zou niemand in Zijn liefde geloofd hebben, want de mensen zijn niets anders gewend dan dag in dag uit te lijden onder hun eigen hartstocht

Bron: De Pelgrimstocht naar Santiago - Paulo Coelho

Paulo Coelho – Veronika besluit te sterven – citaat

Afscheid nemen. Dat was wel het moeilijkste deel van een opname in een inrichting: eenmaal binnen wen je aan de vrijheid die in de wereld van de waanzin bestaat, en ver­volgens raak je eraan verslaafd. Je hoeft geen verantwoor­delijkheden meer te dragen, niet meer voor je dagelijkse bestaan te vechten of je om de saaie dingen van alledag te bekommeren; je kunt uren spenderen aan het bekijken van een schilderij of aan het maken van de raarste tekenin­gen. Alles is acceptabel want per slot van rekening ben je geestesziek. Zoals ze met eigen ogen had kunnen zien, gaan de meeste patiënten zodra ze zijn opgenomen, met sprongen vooruit: ze hoeven hun symptomen niet langer te verbergen en de 'familie'-sfeer helpt ze hun psychosen en neurosen te accepteren.
Maar ze begreep dat ze met enige wijsheid alles wat ze wilde doen ook buiten de in­richting zou kunnen blijven doen, naast de beslommerin­gen van het leven van alledag. Daartoe zou ze, zoals ie­mand dat gezegd had, alleen maar haar gekte onder con­trole hoeven te houden. Huilen, je zorgen maken, je erge­ren zoals elk normaal mens, zonder ooit te vergeten dat daarboven je geest lacht om al die moeilijke situaties.
ISBN 90-413-3107-7