EEN KLEIN THOMASEVANGELIE - 54

107Het Ene is het schaap
waarvoor de herder gans de kudde laat
en levenslang wil zoeken.
Het Ene is de schat
die wij bezaten en reeds vroeg verloren.

Soms in een flits zien wij het Ene weer
in een verblindende genade,
diep uit onszelf wordt dan de wereld Wereld
en wij met haar
wij weten waar te vinden.


108Twee monden uit elkander drinken.
Twee monden? Neen, één mond.
Twee geesten in elkander dringen.
Twee geesten? Neen, één geest.
Twee wonderen in elkaar verwonderd.
Twee wonderen? Neen, één wonder.
Twee stilten in elkaar weerklinkend.
Twee stilten? Neen, één stilte.

Dit is het Pascha der gelieven
dit is het Pascha der gelijken.
Hier is volbracht wat onvolbrengbaar
voltooid wat geen voltooiing kent.

Dit is het ongeworden bruidsbed
waar het verborgene is openbaar.

Dit is het eind der woorden.

EEN KLEIN THOMASEVANGELIE - 53

106

Hoe kan ik één zijn
hoe kan ik het weten?
Of ook mijn oog in zichzelf verzinkt,
of ook mijn adem ademloos blijft slinken,
hoe ik ook handel, klevend aan de daad,
hoe ik ook wereld word, mezelf vergetend,
ik ben het steeds die van dit alles weet.
Hoe kan ik mij vernielen zonder te vergaan?

Grote meesters over de wereld
grotere meester diep in mij
ik meen: ik hoor hun stem
die vaderlijk mij vult:

Vriend, aan de vruchten
kent men de boom.

EEN KLEIN THOMASEVANGELIE - 52

104
In de kamer van het huwelijk
op het onuitsprekelijke bed van eenheid
als niets meer daar is dan wat is
hoe zou ik nog bidden en vasten!

Maar werd ik in tweeën geworpen
weer verscheurd in de buitenste duisternis
dan kon ik vasten en bidden.

105
Wie zijn ongrondelijke Vader en Moeder kent
nooit is hij de zoon van een hoer
al was een hoer ook zijn moeder.

EEN KLEIN THOMASEVANGELIE - 51

102
Steeds is in ons de wereldling
steeds heerst in ons de duistere aarde:
het ik, de zelfzucht en de nijd.
De rechter, in hun greep, is rechtloos,
eeuwigheid, in hun macht, wordt tijd.

103
De ik-zucht is overal
krioelend in ons.
Dieper moeten wij dalen
tot in de seizoenen van de Moeder
tot in de naaktheid van de Vader
en drinken de melk van de oorsprong
de kracht die ons toekomt.
Dan kunnen
de zeven poorten wij openlaten
dan is
besmetting machteloos.

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 50

100
Wat de keizer toekomt behore de keizer.
Wat Yahweh toekomt, het kere tot Yahweh.
Maar wat de Ongrond toekomt,
geeft dat aan de Ongrond.


101
Aardse moeders, treurt niet
dat gij van uw lieve kinderen
niet gans de moeder zijt.
Al zijt gij schakels onvervangbaar,
een diepere Moeder heeft ook u verwekt
die ook ons aller moeder is,
oorsprong van het leven en het licht
dat ons uit alle eeuwigheid
bezielt.

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 49

98
Als de aarde de hemel raakt
als water en vuur verbroederen
als het oog zichzelf kan zien
en het oor zichzelf kan horen
als het centrum de omtrek is
en het vierkant de cirkel
als verleden de toekomst is
en een korrel de wereld
dan komen de bergen tot mij
en verslind ik de aarde.

Als dan de vijand komt
splijt ik zijn harnas
met het zwaard van het Niet-Zijn.

99
Alle moeders zijn mijn moeder
alle broeders mijn broeder
zij vloeien uit de Vader,
onwetend zelfs
volbrengen zij zijn wil.
Zonder hen was hij niet.

Erik van Ruysbeek

Lezend in Hadewijch

Pijn van vreugde
is in mijn vreugde nog
en vreugd van pijn
is in mijn pijn.

In welke kroes moet ik smelten,
in welke dood vernietigd zijn?
ik die zoveel doden stierf
nog ben ik niet
ten bodem van de dood.

Waar zinken stijgen is
en stijgen zinken
is nog de bodem niet.

Zal eens,
in mij en buiten mij,
buiten en binnen zich verenen?

Ik wacht, mijn ongrond,
dat gij voorgoed
mijn vader wordt.

Erik van Ruysbeek
(Uit: Het rijk van het midden)

Het pad

Als de nevelen optrekken
verschijnt de zon
als de schors weggenomen wordt
verschijnt het hout
als het denken verwijderd wordt
verschijnt het hart
als het hart zichzelf heeft opgelost
verschijnen de goden
als de goden vervluchtigen
verschijnt het goddelijke
als stof en geest verzwinden
verschijnt de ongrond.

Zuiver u
want zuiver zijt ge,
laat los
want er is niets vast te houden.

Wees niets meer
want alles zijt ge al.

Erik van Ruysbeek
(Uit: Bronnen van het nu)

De verloste

Lucht zijn in de lucht
vlam zijn in het vuur
water zijn in de diepste stroom
adem zijn in het grote ademen

handelen vanuit het handelen
rusten vanuit de rust
goed zijn zonder het te weten
weten zonder het te beseffen

mens zijn zoals een boom een boom is
kind zoals een lam een lam
verlang loos zoals de ongeborene
vredig als de probleemloze

koraalkelk op het koraalrif
eenling een met myriaden
stem in het wereldkoor
stervend zonder het te merken

liefde zonder voorwerp
bewustheid zonder bewustzijn.

Erik van Ruysbeek
(Uit: Bronnen van het nu, 1988)

Citaten

Als ik sterf, zou ik willen zo sterven, dat niets mij hier nog vasthoudt, dat ik reeds geheel geworden ben wat ik ben: oneindig, eeuwig, wezen der dingen, waarheid, zodat er voor mij geen verschil zal te merken zijn tussen de efemere verschijning mens, die ik formeel was, en de onbeperkte werkelijkheid die zich door deze efemere mens even heeft uitgedrukt.
Het is deze onbe­perkte werkelijkheid, dit absolute dat mij, ik hoop het, volledig zal leeggemaakt heb­ben van het egoïstisch ik en zijn onbelang­rijke begoochelingen, zodat ik sereen en objectief, technisch correct, als eeuwige, tijdloze golf kan verder gaan in de eeuwige, tijdloze zee, in de integraal weergevon­den totaliteit van het mogelijke.

Erik van Ruysbeek
(Uit: Van fysica tot metafysica)

Schilderij Johfra

Citaten

'Het woud is ieder blad

en ieder blad is gans het woud

En ieder blad is ieder ander blad.'

Eric van Ruysbeek

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 48

97a
Schouwen is schouwen van niets
is leegte die leegte schouwt
en wie alles schouwend heeft doorgrond
heeft ook het schouwen verleerd.

Onuitsprekelijk Rijk:
als de discipel leeg is
zal hij vol licht zijn.
Wie oren heeft, hore!

97b
Weest waakzaam
op de lange weg
zodat gij uw tijd niet verliest
opdat uw volheid verzegeld blijve
en eens, onherroepelijk,
uw innerlijk Zijn niet wegvloeie
en uw leven.

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 47

95
Geeft niet opdat men u zou geven
gij die reeds alles zijt
maar geeft
omdat geen geven echt bestaat.

96
Het brood uit moeders handen
vult nu de ruimte van mijn handen
vult nu de ruimte van mijn huis
geschapen en uit gist herschapen
is heel de schepping in mij thuis.

O goddelijk weten
groei in mij dan en zet uit
en vind ik weer de grote Moeder
laat mij van haar doordringen
en laat mij dóórdringen zo diep in haar
tot waar zij maagdelijk in mijn oorsprong leeft.
Eeuwige vrouw
van dáár stamt onze eenheid.

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 46

93
Maar weest voorzichtig als de wezels
slechts wie rijp is gaat voor de diepte open
slechts wie weet kan haar doorgronden.
Werpt nog geen parels voor de geslotenen
want op de mesthoop zouden zij
de parels gooien.
Zoekt de reinen
want voor de reinen
is alles rein.

94
Maar wie zoekt zal vinden
en wie klopt zal opengedaan worden
want de eenheid is van allen
en de eenheid is voor allen.

Maar kloppen zal men eerst
open voor het opene.

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 45

91
Hemel en aarde doorzoekt gij
en stuit op muren ondoordringbaar
uw twee ogen beletten u te zien.
Opent uw derde oog en zoekt niet meer
alles is dáár en komt tot u
tijdloos uzelf
geheel en onbeschrijflijk.

92
Als gij uzelf zult kennen
zult gij uw diepte kennen.
Als gij uw diepte kent
zult gij uw afgrond kennen.
Maar geleidelijk zult gij dit kennen.
Zoekt en peilt dus
zonder af te laten.

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 44

89
Buiten is er om binnen
lichaam is er om leegte
het niets doet het iets verschijnen
in duisternis schijnt het licht

Eénzelfde ding zijn zij,
ongrond beschermt ze beide.

90
Mijn juk, het kent geen zonde,
geen straf en geen beschuldiging.
Slechts een vergissing wil het u verkonden
en van het juiste licht vermenigvuldiging.

ALS EEN ZANDLOPER

Geef mij uw duister
ik geef u mijn lichtend aangezicht
geef mij uw grotten
ik geef u mijn kruin vol vogels
geef mij uw zwarte wateren
ik geef u mijn adem vol vonken
geef mij uw grim
ik geef u mijn honing
geef mij uw gesloten poorten
ik geef u mijn zengend vuur
geef mij uw bittere kerker
ik geef u mijn laaiend zijn
geef mij uw onkenbare pit
ik geef u mijn alwetend weten
geef mij uw blinde nacht
ik geef u mijn dageraad
geef mij uw Niet
ik geef u mijn Alles.

Als een zandloper
uw trechter in mijn trechter gaand,
ik ben uw vertelling,
uw vertaling,
uw mythe,
ik ben uw beeld.

Ik, een schrijn
van uw ondoorgronde pulp.
Ik, transparante aarde
van uw onderaards gebeuren.

Erik van Ruysbeek

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 43

87
Als een lichaam slechts van een lichaam houdt heeft de geest niets om van te houden.
Maar een lichaam is méér dan een lichaam.
Zo houdt de man in de vrouw van de ongrond,
zo houdt de vrouw in de man van de ongrond,
eens dat de ongrond
beiden heeft
ingehaald.

88
Weten is geen geschenk
dat wordt uitgedeeld.
Weten is reeds weten
uit dezelfde
ongrondelijke bron
die wij allen zijn
en dat door gedeelde liefde
zich verdiept.

Zo geven wij wat de andere reeds heeft.
zo krijgen wij wat wij reeds hebben.

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 42

85
Aleer dan Adam zijt gij, geliefden van mijn Vader.
Alles werd hem gegeven
maar hij liefde zichzelf het meest,
werd twee en stierf

86
Hij die van de ongrond is
hij die van het leven is
hij die van het licht is
hij heeft het licht, het leven, de ongrond,
maar geen dak om te schuilen
geen nest om zich te warmen:
de wereld stoot hem uit.

Geliefden van de Vader, weet:
neemt dit in vreugde erbij.

EEN KLEIN THOMAS - EVANGELIE - 41

83
Eerst zien we schijnsels
verre beelden van de waarheid
vormen en kleuren verbergen ons de grond
maar in hen is verborgen
het licht van wat werkelijk is.
Langzaam ontsluierd
wordt het beeld het beeld van het licht
en dit licht wordt het licht van de Vader.
Uit de laatste zichtbare sluiers
verschijnt het licht zelf van het licht
het verschrikkelijk hart der vibratie
en verblindend verdrijft het de beelden.
Uit een onpeilbare zon
peilt ons de afgrond.

84
Onze diepere vormen bevroedend,
transparante beelden naar onze waarheid,
verheugen zich innig reeds
onze geheime zinnen.
Maar dringt door de schemer der vormen
door het waas der vermoedens
onaangekondigd het afgrondelijk visioen,
zonder plaats, zonder naam, zonder vorm,
waarin wij alles herkennen,
dan weten wij, blind geslagen,
in één ontploffend weten,
het oerbeeld dat wij zijn
het wonder dat wij met de afgrond delen.